Νίκος Αλεξίου: Ο σημαντικότερος εικαστικός της νεότερης γενιάς.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ

Ο Νίκος Αλεξίου, ο σημαντικός εικαστικός της νεότερης γενιάς, που έφυγε από τη ζωή τον Φεβρουάριο στα 51 του χρόνια, δούλευε μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του.

Οι τρεις φίλοι, Ζαχαριουδάκης, Αλεξίου, Χάρος, στο δημοσίευμα της «Liberation»Οι τρεις φίλοι, Ζαχαριουδάκης, Αλεξίου, Χάρος, στο δημοσίευμα της «Liberation»Προετοίμαζε μαζί με τους φίλους του, εικαστικούς Μανώλη Ζαχαριουδάκη και Μανώλη Χάρο, την έκθεση «Συνέχεια», που εγκαινιάζεται αύριο στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (πλ. Κολωνακίου, 20). Ηταν επιθυμία του να γίνει, γι’ αυτό και οι στενοί του φίλοι δεν αντιμετώπισαν το δίλημμα αν πρέπει να κάνουν έκθεση λίγες βδομάδες μετά το θάνατό του.

Αφορμή στάθηκε μια φωτογραφία των τριών καλλιτεχνών από τη συμμετοχή τους στην Μπιενάλε της Βαρκελώνης, στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Είχε δημοσιευθεί το 1987 στη «Liberation», πάνω από τον τίτλο «Μπιενάλε Νέων Δημιουργών» και με λεζάντα: «Ο Αλεξίου, ο Κρητικός στο κέντρο της φωτογραφίας, και οι Ελληνες Ζαχαριουδάκης και Χάρος έχουν αναλάβει μια τολμηρή αναβίωση: εκείνη της «Οδύσσειας» από το Α έως το Ω».

Ο Μανώλης Χάρος μάς υπενθυμίζει την κοινή τους εγκατάσταση στη Βαρκελώνη: «Ο Ζαχαριουδάκης είχε παρουσιάσει έναν Δούρειο Ιππο, όπου από το μόνιτορ που υπήρχε στην «κοιλιά» του μπορούσες να παρατηρήσεις μια σειρά από σχέδια. Ο Νίκος είχε δείξει μια οπτική εγκατάσταση με κυρίαρχο υλικό το φως, το οποίο έπεφτε πάνω σ’ ένα βράχο, από την περίφημη σειρά του με τα φάσματα. Εγώ είχα δείξει επιτοίχια έργα με αναφορές στο ναυάγιο του Οδυσσέα».

Εχουν εκθέσει τέσσερις φορές μαζί (1987, 1993, 1998, 2004). Τον Ιανουάριο του 2011 αποφάσισαν τη νέα τους έκθεση, ενώ γνώριζαν ότι ο Αλεξίου είναι άρρωστος. Αρχισαν να συζητούν για τα έργα και όρισαν την ημερομηνία. Ο Αλεξίου είδε αρκετά δοκίμια των εκτυπώσεων του έργου του -μια χαοτική παράσταση με τρίγωνα- και πριν πεθάνει ενέκρινε το τελικό αποτέλεσμα. Είναι ο πυρήνας της έκθεσης, ενώ τα άλλα δύο έργα αποτίνουν, κατά κάποιο τρόπο, φόρο τιμής στον εκλιπόντα.

«Ο Μανώλης κι εγώ είχαμε διαρκώς στο μυαλό μας ότι ο Νίκος ήταν πολύ άρρωστος και ότι υπήρχε περίπτωση να μη ζει την περίοδο της έκθεσης. Σκεφτόμουν ότι, αν ήταν ζωντανός, θα παρουσίαζα διαφορετικό έργο από αυτό που δείχνω τώρα», λέει ο Μανώλης Χάρος για την αναφορά του τωρινού του έργου «Στο νησί των νεκρών» του Μπέκλιν. «Δεν υπήρχε, όμως, καμιά δραματική διάσταση, αλλά ούτε κάποιο πικρό αίσθημα στην προετοιμασία. Ο Νίκος συμμετείχε με μεγάλη όρεξη, σαν να μην υπήρχε κάποιο θλιβερό γεγονός στον ορίζοντα».

Με ποια έργα συνυπάρχουν οι τρεις καλλιτέχνες;

– Το ύστατο έργο του Νίκου Αλεξίου λέγεται «Grid Inverted» («Αντεστραμμένο πλέγμα»). Ανήκει στη σειρά με τα πλέγματα «Grid», που είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με σχέδια, συναρμογές από καλαμάκια ή σπάγγο και κατασκευές από χαρτί ή μέταλλο. Εχει τη μορφή ενός πλέγματος που καλύπτει ένα μέρος του τοίχου τής γκαλερί. Σχεδιάστηκε σε υπολογιστή, με την ανάπτυξη ενός τρισδιάστατου μοντέλου, που δημιουργήθηκε από το αραίωμα και την πύκνωση ενός λεπτότατου δικτυωτού σχεδίου.

– Το έργο του Μανώλη Ζαχαριουδάκη λέγεται «Χορός». Πρόκειται για μεγάλο κολάζ: σχέδια και σημειώσεις διαφόρων περιόδων έχουν κολληθεί σε τυπωμένα χαρτιά Α4, τα οποία στη συνέχεια έχουν ενωθεί σε μεγάλες χάρτινες επιφάνειες. Γύρω από τα κολλημένα χαρτάκια, γεωμετρικά μαύρα μοτίβα σχεδιασμένα με χοντρό πινέλο σχηματίζουν ένα ρυθμικά επαναλαμβανόμενο πλέγμα, όπως τα βασικά βήματα ενός ρυθμικού χορού.

– Ο Μανώλης Χάρος συμμετέχει με δύο έργα. Το «Μεγάλο βάζο με λουλούδια», τρισδιάστατη κατασκευή, περίπου 2,5 μέτρα ύψος από χαρτόνια και πλέξιγκλας. Και «Το νησί», μια ζωγραφισμένη εικόνα, η οποία με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή τυπώθηκε σε πολύ λεπτό ιαπωνικό χαρτί. Το ελαφρύ, σχεδόν άυλο υλικό υποστηρίζει το θέμα, που είναι εμπνευσμένο από το «Νησί των Νεκρών», πίνακα του Μπέκλιν, που αναφέρεται με γαλήνιο και μεταφυσικό τρόπο στο χώρο της σιωπής και του επέκεινα.

Η συνεργασία των τριών φίλων είχε και τη σημασία του «αποχαιρετισμού» και αυτό, όπως λέει ο Μανώλης Χάρος, ήταν «και το πιο ζόρικο στοιχείο. Ο Νίκος δούλευε ήρεμα, όπως εκείνος που τακτοποιεί τα πράγματά του πριν φύγει διακοπές. Και οι τρεις είχαμε ανάμικτα συναισθήματα, επανερχόταν στο μυαλό μας το ζήτημα της συνέχειας. Πώς συνεχίζεται το έργο μας χωρίς εμάς ή το πώς συνεχίζεται η παρέα χωρίς έναν από εμάς». *

Πηγή :http://www.enet.gr/?i=events.el.home&id=266840

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s