Όσα πρέπει να ξέρετε για την βαφή επιφανειών 1.

Οι τοίχοι και τα μυστικά τους.

Παρακάτω θα σας παρουσιάσω κάποια πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν ξεκινήσετε να βάφετε τους τοίχους σας.

Επιχρίσματα ή Σοβάδες .


Οι τοίχοι από φυσικούς ή τεχνητούς λίθους μπορούν να υποστούν φθορές ανεξάρτητα αν είναι εκτεθειμένοι στις μεταβολές του καιρού ή αν βρίσκονται σε εσωτερικούς χώρους. Έτσι φροντίζουμε να καλύπτουμε τις επιφάνειες τους με μια ειδική επίστρωση που εξασφαλίζει προστασία και διάρκεια στο χρόνο. Το κονίαμα που χρησιμοποιούμε για αυτή την απαραίτητη δομική εργασία λέγεται σοβάς. Τα επιχρίσματα δεν έχουν μόνο σκοπό να προστατεύσουν τους τοίχους από τη φθορά την υγρασία ή γενικότερα τους εξωτερικούς παράγοντες. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι που το επιβάλλουν όπως π,χ η αρχιτεκτονική εμφάνιση. Τα επιχρίσματα χρειάζονται δηλαδή και για να δημιουργούνται επιφάνειες , πάνω στις οποίες εκτελούνται λεπτότερες εργασίες όπως είναι οι χρωματισμοί. Το πέρασμα των επιχρισμάτων πρέπει να γίνεται όταν οι τοίχοι έχουν ήδη κατακαθίσει και έχουν αποξηρανθεί. Σαν καλύτερη εποχή θεωρείται η άνοιξη και το φθινόπωρο , όταν δεν έχουμε υπερβολικές ή ακραίες κλιματικές αλλαγές.

Κονιάματα.

Για τα επιχρίσματα χρησιμοποιούνται συνήθως ασβεστοκονιάματα, ασβεστοτσιμεντοκονιάματα και τσιμεντοκονιάματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι γίνονται συνήθως σε δύο ή τρεις στρώσεις και για κάθε μια χρησιμοποιείται κονίαμα με διαφορετική σύνθεση. Στην αρχή χρειάζεται μία στρώση για να εξασφαλίσει τη σύνδεση των επόμενων στρώσεων με τον τοίχο. Κατόπιν ακολουθεί μια δεύτερη για να δώσει γην επιθυμητή μορφή στην επιφάνεια. Υπάρχουν περιπτώσεις που χρειάζεται και μια τρίτη για να τελειοποιηθεί η επιφάνεια. Στα κονιάματα όλων των στρώσεων χρησιμοποιείται σαν αδρανές υλικό άμμος λατομείου, χοντρόκοκκος για τις πρώτες στρώσεις και λεπτόκοκκος για την τελευταία. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης και άμμος ορυκτή ή ποταμού. Η θαλάσσια άμμος πρέπει να αποφεύγεται επειδή περιέχει άλατα που προκαλούν βλάβες στις επιφάνειες των τοίχων. Στην περιοχή της Αθήνας αλλά και αλλού συνηθίζεται να χρησιμοποιείται σαν αδρανές υλικό για την τελευταία στρώση των επιχρισμάτων άμμος λατομείου που προέρχεται από θραύση λευκού μαρμάρου. Έτσι οι επιφάνειες των επιχρισμένων τοίχων είναι λευκές και μπορούν να βαφτούν ακόμα και σε πολύ ανοιχτές αποχρώσεις. Στα κονιάματα των επιχρισμάτων μπορούν να προστεθούν και στεγανωτικά υλικά όταν χρειάζεται να προστατευθούν οι τοίχοι από την υγρασία. Τα υλικά αυτά είναι είτε σε μορφή σκόνης είτε υγρά.

Βλάβες και επισκευές επιχρισμάτων.

Τα επιχρίσματα έχουν σαν κύριο σκοπό να προστατεύσουν του τοίχους. Χρειάζονται όμως και τα ίδια μια προστασία από τους εξωτερικούς παράγοντες όπως την υγρασία και τις μεταβολές της θερμοκρασίας. Για το σκοπό αυτό καλύπτονται συνήθως με ένα χρώμα ή με κάποιο άλλο τρόπο, με ταπετσαρία, ξύλινη επένδυση και άλλα. Τα επιχρίσματα όμως είτε καλύπτονται είτε όχι είναι δυνατόν να παρουσιάσουν βλάβες και να χρειάζονται επισκευή. Οι βλάβες είναι πολλών ειδών. Συχνότερα παρουσιάζονται κηλίδες, ρήγματα και αποφλοιώσεις . Οι βλάβες αυτές εμφανίζονται περισσότερο στα τριφτά επιχρίσματα που κατασκευάζονται με ασβεστοκονίαμα. Δεν αποκλείεται πάντως να παρουσιαστούν και σε άλλα πιο ανθεκτικά είδη επιχρισμάτων . Οι επισκευές τους συνδυάζονται συνήθως με την ανανέωση των χρωματισμών τους. Πολύ συχνά γίνονται από τους ελαιοχρωματιστές και όχι από σοβατζήδες.

Κηλίδες.

Οι κηλίδες εμφανίζονται εκεί όπου υπάρχει υγρασία και ειδικά εκεί όπου η υγρασία αφού διαποτίσει τον τοίχο τον διαπερνά και φθάνει ως την επιφάνεια του επιχρίσματος. Κλασικό παράδειγμα αποτελούν τα στηθαία των ταρατσών από πλινθοδομές. Τα νερά της βροχής που μαζεύονται στην ταράτσα, ποτίζουν την εσωτερική επιφάνεια των στηθαίων όταν δεν έχει προβλεφθεί η απόλυτη στεγανή κάλυψη τους. Το νερό περνά την πλινθοδομή εμφανίζεται στην εξωτερική όψη και σχηματίζει κηλίδες. Στις απλές περιπτώσεις η κηλίδα οφείλεται μόνο στη διαφορά αποχρώσεως του υγρού επιχρίσματος από το στεγνό. Αν το νερό στεγνώσει και πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να μην ξαναφτάσει στην ίδια θέση υπάρχει ελπίδα να χαθεί η κηλίδα. Το περίγραμμα της κηλίδας όμως πάντοτε θα εξακολουθεί να διακρίνεται. Το κακό είναι ότι το νερό όταν περνά μέσα από τον τοίχο διαλύει κάποια συστατικά των λίθων των πλίνθων και κυρίως των κονιαμάτων και τα μεταφέρει στην επιφάνεια του επιχρίσματος. Επειδή τα υλικά αυτά έχουν συνήθως κάποιο χρώμα οι κηλίδες παραμένουν χρωματισμένες έστω και αν στεγνώσουν. Για να εξαφανιστούν πρέπει να τριφτεί και να καθαριστεί η επιφάνεια των επιχρισμάτων με αμμωνία ή με κάποιο ειδικά οξύ. Ακόμη σοβαρότερη είναι η κατάσταση όταν η υγρασία που προκαλεί τις κηλίδες διευκολύνει και την ανάπτυξη μυκήτων (μούχλας). Οι κηλίδες παίρνουν τότε ένα έντονο πράσινο καστανό η μαύρο χρώμα. Η επισκευή στην περίπτωση αυτή απαιτεί εκτός από το στέγνωμα και τη στεγανοποίηση του τοίχου, καθαρισμό της επιφάνειας του επιχρίσματος με έντονο τρίψιμο και απολύμανση. Η απολύμανση χρειάζεται για να καταστραφούν οι μικροοργανισμοί και γίνεται με μια δραστική ουσία, όπως γαλαζόπετρα, σουμπλιμέ και άλλα. Πολύ συχνά είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί τελείως η τελευταία στρώση επιχρίσματος.

Τοίχοι και Γενικοί κανόνες.

Τοίχοι και Γενικοί κανόνες.

Ρήγματα και συμβουλές : Τι πρέπει να ξέρουμε.


Ρήγματα παρουσιάζονται σε όλα τα είδη των επιχρισμάτων. Η κυριότερη αιτία τους είναι η συστολή των κονιαμάτων κατά την πήξη τους, μπορεί όμως να υπάρχουν και άλλες αιτίες όπως η καθίζηση του τοίχου η ανομοιομορφία των υλικών που καλύπτονται από το επίχρισμα κλπ. Τα ρήγματα είναι πολύ δυσάρεστα για τα επιχρίσματα τύπου τεχνητού λίθου, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να επισκευαστούν. Είναι επίσης δυσάρεστα και στις πατητές τσιμεντοκονίες που έχουν σκοπό να εξασφαλίσουν στεγανότητα και που αν επισκευαστούν είναι αμφίβολο αν θα πετύχει η στεγανοποίηση. Για να επισκευαστούν τα ρήγματα πρέπει πρώτα να τα ανοίξουμε και να τα βαθύνουμε. Στη θέση κάθε ρήγματος σχηματίζεται έτσι ένα αυλάκι που ο πυθμένας του έχει πλάτος λίγο μεγαλύτερο από τα χείλη του. Το βάθος του αυλακιού είναι συνήθως ίσο με το πάχος της τελευταίας στρώσης του επιχρίσματος. Βέβαια το βάθος πρέπει να είναι μεγαλύτερο αν το ρήγμα προχωρεί και στα πιο κάτω στρώματα γιατί αλλιώς το άνοιγμα θα παρουσιασθεί και πάλι στην επιφάνεια. Πριν από την επισκευή τα αυλάκια βρέχονται με νερό. Καλύτερο είναι να βρέχονται με γαλάκτωμα ή με αριάνι ( αραιωμένο τσιμεντοπολτό ). Όταν διαβραχούν τόσο ώστε να μην απορροφούν άλλο νερό γεμίζονται με κονίαμα ίδιο με εκείνο που αποτελεί την τελευταία στρώση του επιχρίσματος. Η επιφάνεια τρίβεται με το τριβίδι ή πιέζεται με το μυστρί ανάλογα με το είδος του επιχρίσματος που επισκευάζεται. Επειδή οι επισκευές αυτές γίνονται από τους ελαιοχρωματιστές που επείγονται να αρχίσουν τη δουλεία τους συχνά χρησιμοποιούνται ταχύπηκτα κονιάματα. Τα κονιάματα αυτά μπορεί να διαφέρουν από το κονίαμα της τελευταίας στρώσης. Η λύση αυτή είναι κακή και πρέπει να αποφεύγεται επειδή καταστρέφεται η ενότητα και η ομοιομορφία του επιχρίσματος.

Αποφλοιώσεις :

Αιτία των αποφλοιώσεων είναι συνήθως η υγρασία αλλά σε πολλές περιπτώσεις ευθύνεται και η κακή ποιότητα των υλικών και η πρόχειρη τοποθέτηση των επιχρισμάτων. Συνήθως φουσκώνει και αποκολλάται σε μια περιοχή το επίχρισμα σε όλο του το πάχος. Σπανιότερα μπορεί να αποκολληθεί μόνο η τελευταία στρώση. Για να είναι ριζική η επισκευή των αποφλοιώσεων πρέπει να συνοδεύεται και με τη στεγανοποίηση του τοίχου. Αλλιώς είναι επόμενο ότι το επίχρισμα θα ξαναφουσκώσει είτε στο ίδιο μέρος είτε λίγο παρακάτω. Πριν γίνει η επισκευή πρέπει να αφαιρείται όλο το επίχρισμα που έχει φουσκώσει και όχι μόνο εκείνο που είναι έτοιμο να πέσει. Η αφαίρεση γίνεται με το μυστρί ή με τη σπάτουλα ή ακόμα και με ένα σκεπάρνι. Αν κάποιος κτυπήσει τον τοίχο πχ με ένα σκεπάρνι είναι εύκολο να διαπιστώσει από τον ήχο σε ποια περιοχή είναι φουσκωμένο το επίχρισμα και σε ποια δεν είναι. Μετά την αφαίρεση του επιχρίσματος , οι πέτρες ή τα τούβλα που αποτελούν τον τοίχο πρέπει να καθαρίζονται καλά έτσι ώστε να απομακρύνονται όλα τα υπολείμματα των κονιαμάτων που μπορεί να έχουν μείνει κολλημένα. Με ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να καθαρίζονται οι αρμοί τους σε αρκετό βάθος ώστε να δημιουργείται επιφάνεια κατάλληλη για την πρόσφυση του νέου επιχρίσματος. Το κομμάτι του τοίχου που έχει φανεί με την απομάκρυνση του επιχρίσματος πρέπει να βρέχεται τόσο καλά ώστε να μην απορροφά άλλο νερό. Έπειτα γίνεται το νέο επίχρισμα με τον ίδιο ακριβώς όπως και το αρχικό. Χρησιμοποιούνται τα ίδια κονιάματα ο ίδιος αριθμός στρώσεων ο ίδιος τρόπος εφαρμογής και τα ίδια εργαλεία για την διαμόρφωση της τελικής επιφάνειας. Αν βέβαια η αποφλοίωση περιορίζεται μόνο στην τελευταία στρώση του επιχρίσματος τότε η επισκευή περιορίζεται μόνο σε αυτή.

Προσοχή : Δεν πρέπει να απλοποιούμε την εργασία μειώνοντας τον αριθμό των στρώσεων χρησιμοποιώντας ταχύπηκτα κονιάματα, δηλαδή γύψο ή τσιμεντοκονίαμα. Ο τρόπος αυτός της επισκευής είναι κακότεχνος και πρέπει να αποφεύγεται, επειδή έτσι δεν πετυχαίνουμε ομοιομορφία στο επίχρισμα. Το μόνο που επιτρέπεται είναι η προσθήκη λίγου γύψου σε αναλογία όχι μεγαλύτερη από ένα μέρος γύψου προς 4 μέρη ασβέστη ή λίγου τσιμέντου στο ασβεστοκονίαμα για να επιταχυνθεί η πήξη. Απαγορεύεται πάντως η χρήση γύψου σε εξωτερικές επιφάνειες ή μαζί με το τσιμέντο.

 

Ρελιέφ :

Ρελιέφ :

Το ρελιέφ είναι ένα ανάγλυφο υλικό μεγάλης ανθεκτικότητας με μονωτικές ιδιότητες αλλά και δύσκολο στην εφαρμογή του. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν διακοσμητικό.

Χρησιμοποιείτε σε εξωτερικούς τοίχους, από εμφανές μπετόν, σε μαρμαροκονιάματα, τούβλα, αμιαντοτσιμέντα και γενικά σε όλες τις επιφάνειες αρκεί να έχει προηγηθεί η κατάλληλη προεργασία.

Πως βάφουμε τους τοίχους με Ρελιέφ :

Το πρώτο χέρι ή αστάρωμα του ρελιέφ δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Περνιέται όπως και το πλαστικό. Το τελευταίο όμως χέρι που είναι και παχύρρευστο απαιτεί ταχύτητα γιατί στεγνώνει γρήγορα και κάνει σκιές και ματίσεις. Το πρόβλημα λύνεται αν δουλέψουμε δύο μαζί. Αρχίζουμε από τις μικρές επιφάνειες και τις κόβουμε με ένα πινέλο με ελαφρώς αραιωμένο χρώμα για να δουλεύεται πιο άνετα. Ύστερα με τη βοήθεια ειδικού κυλίνδρου από αφρολέξ τις περνάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται για να μην αφήσουν ματίσεις. Το ίδιο κάνουμε όπου υπάρχει μικρή επιφάνεια . Μετά πιάνουμε τις μεγάλες επιφάνειες . Για να πετύχουμε σωστό ανάγλυφο πρέπει να αφήνουμε στους τοίχους αρκετή ποσότητα υλικού και να το στρώνουμε καλά για να παρουσιάζει ομοιομορφία. Αυτό γίνεται με τον εξής τρόπο : Αφού έχουμε κάνει τα κοψίματα όπου χρειάζεται , βουτάμε τον κύλινδρο μέσα στο χρώμα και παίρνουμε όσο περισσότερο χρώμα μπορούμε. Τον κυλάμε στον τοίχο καλύπτοντας σε πλάτος μόνο μια ρολιά, ξαναβάζουμε χρώμα και συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο. Μόλις αλείψουμε 4-5 κυλινδριές έρχεται ο δεύτερος μάστορας με κύλινδρο βουτηγμένο στο χρώμα σταυρώνει την περασμένη επιφάνεια και μετά στρώνει το υλικό από πάνω προς τα κάτω και προσέχοντας να πατάει η μία ρολιά επάνω στην άλλη για να καταφέρουμε να εξαλείψουμε τυχόν ματίσεις και σκιές. Μετά το πέρασμα δεν επιτρέπεται καμία παρέμβαση γιατί χαλάει η ομοιομορφία της επιφάνειας. Υπάρχει και μία άλλη τεχνική. Περνάμε το υλικό μας όσο πιο παχύ μπορούμε και από πίσω έρχεται ένας μάστορας με έναν ειδικό μικρό λαστιχένιο κύλινδρο και στρώνει το υλικό σηκώνοντας το. Ο μικρός πλαστικός κύλινδρος έχει την ιδιότητα να αφαιρεί χρώμα και να το σηκώνει δημιουργώντας ένα ελαφρύ μπιμπίκι στην επιφάνεια. Μερικές φορές όταν το ρελιέφ που αφήνουμε σε ένα ταβάνι είναι πολύ παχύ και ακριβώς μετά περαστεί με τον πλαστικό ειδικό κύλινδρο έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία μικρών σταλακτιτών που άμα φωτιστούν κατάλληλα δίνουν ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα χωριάτικου άγριου σοβά.

Τσιμεντόχρωμα:

Το τσιμεντόχρωμα περνιέται σε επιφάνειες από εμφανές μπετόν ( λιγάκι δύσκολο σήμερα που υπάρχουν τα ακρυλικά χρώματα που είναι πολύ πιο εύκολα στην εφαρμογή τους) . Υπάρχουν τριών ειδών τσιμεντοχρώματα που είναι και τα συνηθέστερα.

  1. Το τσιμεντοχρώμα με βάση το τσιμέντο. Το υλικό αυτό μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε εξωτερικές επιφάνειες αλλά και σε χώρους όπου υπάρχει μεγάλη χρήση νερού ή εξαγωγή ατμού. Το υλικό αυτό δεν έχει άριστες μονωτικές ιδιότητες αλλά σαν τσιμέντο που είναι έχει μεγάλη αντοχή. Επίσης επειδή είναι πορώδες, του επιτρέπει να απορροφά και να διώχνει του υδρατμούς.
  2. Το ακρυλικό τσιμεντοχρώμα. Το υλικό αυτό έχει σαν βάση την πρώτη ύλη πλαστικού. Έχει μεγάλη ανθεκτικότητα και οι μονωτικές του ικανότητες έχουν δοκιμαστεί και μας δίνουν υψηλές αποδόσεις.
  3. Το ελαιώδες τσιμεντοχρώμα. Το υλικό αυτό είναι ένα από τα πρώτα που εμφανίστηκαν. Λόγω όμως του κόστους του και της δύσκολης εφαρμογής, αποφεύγεται να χρησιμοποιείτε σήμερα. Παρ’ολα αυτά είναι εξαιρετικής αντοχής σε δύσκολες κλιματολογικές συνθήκες.

Μικρά μυστικά για την βαφή των επιφανειών

Μικρά μυστικά για την βαφή των επιφανειών

Όταν βάφετε εξωτερικές επιφάνειες το καλοκαίρι, θα πρέπει να μην πέφτει ο ήλιος επάνω τους, γιατί μέχρι να στεγνώσει το χρώμα βράζει, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φυσαλίδες, να γίνεται πορώδες και τελικά η επιφάνεια να χάνει τις στεγανοποιητικές και μονωτικές της ιδιότητες.

» Ποτέ δεν ανακατεύονται πλαστικά χρώματα με ελαιώδη γιατί χαλάνε.

» Τα πλαστικά όλων των εργοστασίων ανακατεύονται μεταξύ τους.

» Καλό θα είναι, τα υλικά που χρησιμοποιούνται να είναι της ίδιας εταιρείας γιατί δένουν καλύτερα μεταξύ τους.

» Τα πλαστικά δεν πρέπει να αποθηκεύονται σε ανοιχτούς χώρους γιατί το κρύο και η ζέστη χαλάνε την ποιότητα τους.

» Τα πλαστικά αραιώνονται μόνο με καθαρό νερό της βρύσης και ποτέ με ακάθαρτο γιατί θα χαλάσει το μείγμα.

» Τα βασικά χρώματα πρέπει προηγουμένως να τα αραιώνουμε με νερό και μετά να ρίχνουμε στην όλη ποσότητα του πλαστικού. Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να σβολιάσουν και να μη διαλύονται μέσα στο πλαστικό.

» Όταν ανοίγουμε τα κουτιά του πλαστικού και κυρίως των βασικών χρωμάτων χρειάζεται προσοχή γιατί ενδέχεται να έχουν δημιουργηθεί αέρια και να εκτοξευτεί το καπάκι.

» Αραιώνεται τόσο χρώμα όσο θέλετε για να δουλέψετε.

» Πριν αρχίσετε το βάψιμο στρώστε τα δωμάτια με εφημερίδες ή νάιλον.

» Αν λερώσουμε κάπου την ώρα που βάφουμε, όσο είναι φρέσκο καθαρίζει με νερό. Αν όμως έχει στεγνώσει, καθαρίζει με οινόπνευμα.

» Ποτέ δεν περνάμε δεύτερο χέρι αν δεν έχει στεγνώσει το πρώτο.

» Όταν τελειώσουμε τις εργασίες, πλένουμε τα εργαλεία καλά με άφθονο νερό.

» Αν περισσέψει πλαστικό, ρίχνουμε στο κουτί νερό τόσο ώστε να καλυφθεί η επιφάνεια του. Το σφραγίζουμε και το αναποδογυρίζουμε μία φορά για να μην πετσιάσει.

» Στο τέλος της εργασίας πρέπει να κρατήσουμε λίγο μείγμα από το χρώμα και να το σφραγίσουμε καλά. Ίσως μας χρειαστεί αργότερα, αν δημιουργηθούν μερεμέτια.

» Για να στεγνώσει τελείως το πλαστικό και να μπορούμε να το πλύνουμε είναι απαραίτητο να περάσουν τουλάχιστον δέκα μέρες.

» Δεν γίνονται χρωματισμοί σε καινούριες επιφάνειες, σε αμμοκονιάσεις και τσιμεντένιες επιφάνειες πριν την παρέλευση ενός τουλάχιστον μήνα διότι αποβάλλονται αλκαλικά άλατα τα οποία αντιδρούν δυσμενώς πάνω στα πλαστικά, ακρυλικά και ρελιέφ

» Ο χρωματισμός με ασβεστόχρωμα θα πρέπει να γίνεται με καλές καιρικές συνθήκες γιατί αν πραγματοποιήσουμε την εργασία με βροχερό καιρό ή συννεφιά, δε θα στεγνώσει το χρώμα με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να ολοκληρώσουμε τις εργασίες, γεγονός που με καλές καιρικές συνθήκες θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε μέσα σε μια μέρα.
Σε περίοδο υγρασίας η ίδια εργασία απαιτεί 3-4 μέρες. Επίσης οι υδροχρωματισμοί γίνονται πάντα υπό σκιάν και ποτέ όταν πέφτει στον τοίχο ο ήλιος, γιατί στεγνώνει γρηγορότερα του κανονικού με αποτέλεσμα να δημιουργούνται βουρτσιές .

» Στους υδροχρωματισμούς είναι καλό να αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, τα πολλά χέρια και το παχύ υλικό γιατί σχηματίζεται φλοιός και θα πέσει γρήγορα. Αν με το πρώτο χέρι έχουμε στρωμένη επιφάνεια, είναι προτιμότερο να το αφήσουμε έτσι.

» Το ασβεστόχρωμα περνιέται πάντοτε με βούρτσα και ποτέ με κύλινδρο.

» Δεν περνάμε ποτέ ασβέστη πάνω σε τοίχους που είναι περασμένοι με κόλλα γιατί δεν γίνεται καλή συγκόλληση με αποτέλεσμα να πέφτουν φλούδες. Αντίθετα, σε τοίχους που είναι περασμένοι με ασβέστη μπορούμε να περάσουμε κόλλα.

» Ένας απλός τρόπος για να διαπιστώσουμε αν μια επιφάνεια είναι περασμένη με κόλλα ή ασβέστη είναι ο εξής;
Βρέχουμε το δάχτυλο μας και το τρίβουμε στον τοίχο. Αν βγαίνει ελάχιστα είναι ασβέστης. Αν βγαίνει πολύ και λασπώνει είναι κόλλα ενώ αν δεν βγαίνει καθόλου είναι πλαστικό.

» Σε περίπτωση που πηγαίνει στα μάτια μας ασβέστης την ώρα που δουλεύουμε, ρίχνουμε άφθονο νερό. Αν όμως έχει πέσει μεγάλη ποσότητα τότε πρέπει οπωσδήποτε να καταφύγουμε στον οφθαλμίατρο.

» Αν υπάρχει υγρασία στον τοίχο και κιτρινίζει, δεν παίρνει επισκευή. Αν όμως υπάρχει κιτρινίλα από σταματημένη υγρασία περνάμε τα σημάδια τοπικά με λίγη βελατούρα ή αστάρι μετάλλων πριν από τον υδροχρωματισμό, αραιωμένο έως και 40%.


» Για να μη βγαίνει ο ασβέστης από τον τοίχο έριχναν μικρή ποσότητα αλάτι. Αυτό είχε σαν συνέπεια, αφ’ ενός να μη βγαίνει ο ασβέστης, αφ’ ετέρου όμως να συγκρατεί ατμούς και υγρασία με αποτέλεσμα να φουσκώνει, να μουχλιάζει κλπ. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο καταργήθηκε το αλάτι. Βασικός κανόνας για να μη βγαίνει ο ασβέστης είναι: ο πολτός που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί να είναι σιτεμένος. Ένας άλλος τρόπος για να μη βγαίνει ο ασβέστης είναι στο τελευταίο χέρι να ρίξουμε σ’ ένα δοχείο ασβεστόχρωμα, 1 κιλό πλαστικό χρώμα, θα παρατηρήσουμε ότι το μείγμα θα γίνει παχύρρευστο. Πρόκειται για μια φυσική αντίδραση του πλαστικού με τον ασβέστη γι’ αυτό και δεν πρέπει να αραιώσουμε το μείγμα, αλλά να το περάσουμε όπως είναι αμέσως διαφορετικά θα κόψει αν μπορούμε να αποφύγουμε την κατασκευή του ακόμη καλύτερα.


» Σε περίπτωση που στο προηγούμενο χέρι έχει πέσει μεγάλη ποσότητα λαδιού και δεν πιάνει το επόμενο χέρι. τότε ρίχνουμε λίγο νέφτι στον ασβέστη.


» Σε καπνισμένες επιφάνειες, όπως φούρνοι, καφενεία κλπ. ακολουθούμε την εξής διαδικασία: Αφού κάνουμε την προετοιμασία (ξύσιμο, μερεμέτια κλπ.), ετοιμάζουμε το ασβεστόχρωμα της πρώτης επίστρωσης κατά τον ακόλουθο τρόπο:
Διαλύουμε αρκετή στάχτη σε ένα δοχείο και με αυτό το διάλυμα αραιώνουμε τον ασβέστη έως ότου πετύχουμε την επιθυμητή πυκνότητα. Με αυτό το υλικό περνάμε το πρώτο χέρι και το αφήνουμε να στεγνώσει καλά περίπου 20 ώρες.


» Το νερό που θα λιώσουμε την κόλλα θα πρέπει να είναι καθαρό, από τη βρύση.


» Το δοχείο που θα χρησιμοποιήσουμε πρέπει να είναι καθαρό και να μην υπάρχουν άλλα φρέσκα χρώματα, ούτε από κόλλα, γιατί δε θα λιώσει σωστά η κόλλα.


» Κόλλα χρησιμοποιούμε μόνο σε εσωτερικούς χώρους, σε οροφές, τοίχους καινούριους ή παλαιούς που είναι περασμένοι ξανά με κόλλα ή ασβεστόχρωμα. Αντίθετα τοίχους περασμένους ήδη με κόλλα δεν τους περνάμε ποτέ με ασβεστόχρωμα.


» Ένας τρόπος για να βεβαιωθούμε αν ένας τοίχος είναι περασμένος με υδρόχρωμα κόλλας ή ασβεστόχρωμα ή πλαστικό, είναι ο ακόλουθος:
Βρέχουμε ελαφρά το δάχτυλο μας και τρίβουμε την επιφάνεια που μας ενδιαφέρει. Αν το χρώμα ξεθάψει και λασπώσει. συμπεραίνουμε ότι είναι κόλλα. Αν βγει ελάχιστο, είναι ασβέστης ενώ αν δεν βγει καθόλου είναι πλαστικό.


» Αν ο καιρός είναι υγρός ή παγερός δεν θα πρέπει να περάσουμε κόλλες γιατί θα παγώσει και θα κάνει μπαλώματα.


» Σε χώρους που υπάρχουν πολλοί υδρατμοί καλό είναι να μη χρησιμοποιούμε κόλλα όπως επίσης, σε τοίχους με υγρασία, γιατί η κόλλα είναι υλικό που αλλοιώνεται με το νερό.


» Στο βάψιμο με κόλλα θα πρέπει να αποφεύγουμε τα πολλά χέρια. Αν έχουμε την επιθυμητή κάλυψη με το πρώτο χέρι τότε ας προτιμήσουμε να μην περάσουμε δεύτερο γιατί τα πολλά χέρια κάνουν φλοιό που μετά από μερικά θαψίματα θα φουσκώσει και θα πέσει.


» Σε περίπτωση που ξεφλουδάει το παλιό χρώμα την ώρα που περνάμε και κολλάει πάνω στον κύλινδρο, σταματάμε, τον καθαρίζουμε και ξύνουμε με τη σπάτουλα το σημείο που φούσκωσε. Αν ξεφλουδάει και πάλι, τότε ρίχνουμε στο δοχείο με τη μία δόση υλικού άλλο 1/2 κιλό αστάρι πλαστικού, αραιώνουμε περισσότερο το χρώμα και προσπαθούμε να περάσουμε τις επιφάνειες χωρίς να περνάει ο κύλινδρος πολλές φορές στο ίδιο σημείο. Αν είναι πολύ παλαιοί οι τοίχοι και ξεφλουδάνε συνέχεια, τότε ενώ ενισχύουμε την κόλλα με το αστάρι πλαστικού, αραιώνουμε περισσότερο το υλικό και περνάμε το πρώτο χέρι με την μπατανόβουρτσα (μπανιέρα), ενώ το δεύτερο με τον κύλινδρο. Και στις δύο περιπτώσεις το δεύτερο χέρι πρέπει να περαστεί την επόμενη μέρα ώστε να κοκαλώσει καλά το πρώτο.


» Αν οι τοίχοι είναι πολύ μουτζουρωμένοι θα πρέπει το πρώτο χέρι να έχει περισσότερο αστάρι πλαστικού και το δεύτερο να περαστεί την επόμενη μέρα.


» Αν λερώσουμε ή στάξουμε κάπου με κόλλα, ακόμα και σε ύφασμα, είτε είναι φρέσκια είτε στεγνή, βγαίνει με νερό χωρίς να αφήνει λεκέ

Πηγές : Τεχνικά φυλλάδια, περιοδικά Χρώματος και Διακόσμησης που είμαι συνδρομητής και ή πείρα μου σαν ελαιοχρωματιστής. Παρακαλώ σεβαστείτε τον κόπο μας για την συγγραφή των άρθρων και αν αντιγράψετε μέρος ή όλο τα άρθρο επισυνάψτε ένα σύνδεσμο προς τη σελίδα μας.



Φρεσκάρισμα τοίχων με Πλαστικό χρώμα:

Φρεσκάρισμα τοίχων με Πλαστικό χρώμα:


Πριν ξεκινήσετε την βαφή των τοίχων με πλαστικό χρώμα καλό είναι να βεβαιωθείτε με τι είναι περασμένος ο τοίχος. Και δεν μιλάμε για καινούργιους αλλά για παλιούς και ταλαιπωρημένους τοίχους. Βρέχουμε το δάχτυλο μας με λίγο νερό ή σάλιο και τρίβουμε τον τοίχο και τότε , αν δούμε στο δάκτυλο μας λίγο χρώμα τότε ο τοίχος είναι περασμένος μα ασβέστη, αν βγει πολύ χρώμα και λασπώνει τότε είναι περασμένος με κόλλα και αν δεν βγει καθόλου χρώμα τότε είναι περασμένος με πλαστικό. Επίσης αν λύσουμε τον τοίχο με κάτι αιχμηρό και δεν μαδάει τότε ο τοίχος είναι περασμένος με πλαστικό. Αντίθετα τα υδροχρώματα μαδάνε και δημιουργούνε σκόνη . Αν θέλουμε να βάψουμε τον τοίχο που ήταν περασμένος με πλαστικό δεν χρειάζεται καμιά προεργασία. Απλώς κάνουμε μερεμέτια όπου χρειάζεται πχ σε τρύπες από καρφιά ή σκασίματα και αφού τα γεμίσουμε με στόκο αφήνουμε τον στόκο να ξεραθεί , τρίβουμε και περνάμε τοπικά με ένα αστάρι προεργασίας για να ετοιμαστεί ή επιφάνεια για βαφή. Μετά περνάμε ένα χεράκι πλαστικό κάνουμε κανένα ψιλομερεμέτι αν χρειαστεί με λίγο στοκάκι και αφού το τρίψουμε περνάμε το μπάλωμα ένα χέρι χρώμα το αφήνουμε να στεγνώσει και συνεχίζουμε με το δεύτερο χέρι. Επιφάνειες που είναι περασμένες με ασβέστη ή κόλλα πρέπει να προετοιμαστούν πολύ καλά γιατί αν περάσουμε πλαστικό κατευθείαν επάνω στην κόλλα μετά από λίγο θα φεύγει το χρώμα σε μεγάλες φλούδες. Σκέψου να έχεις τελειώσει και να θες να το απολαύσεις και αυτό να αρχίσει να ξεφλουδίζει, ωραία εικόνα ε!!!!!!!!! Για τις επιφάνειες που είναι περασμένες με κόλλα ξεκινάμε με ένα καλό ξεσκόνισμα και συνεχίζουμε με το αστάρωμα. Μπορούμε να περάσουμε αστάρι πλαστικού όπως έχω περιγράψει σε άλλο τμήμα ή να ασταρώσουμε με λινέλαιο μαζί με νέφτι και λίγο στεγνωτικό. Αυτή είναι αρκετά πιο δύσκολη εργασία και δεν θα την συνιστούσα αλλά το αποτέλεσμα είναι μια επιφάνεια σκληρή σαν να έχει περαστεί ένα πολύ ανθεκτικό υλικό επάνω και έτοιμη να δεχτεί όλα τα είδη της μπογιάς επάνω της. Φυσικά και στους τοίχους περασμένους με κόλλα θα κάνετε τα μερεμέτια που χρειάζονται.

Τρόπος βαφής τοίχων με πλαστικό:

Η σωστή διαδικασία απαιτεί πρώτα τη βαφή του ταβανιού και των γύψινων και διακοσμητικών στοιχείων αν υπάρχουν τέτοια τώρα πια Έπειτα δουλεύουμε με τους τοίχους αφού βέβαια οι τοίχοι έχουν περαστεί με τις κατάλληλες προεργασίες (αστάρωμα, στοκάρισμα, τρίψιμο, γυαλοχαρτάρισμα, πέρασμα των μπαλωμάτων με αστάρι). Πιάνουμε μια γωνία του τοίχου και κάνουμε πρώτα τα κοψίματα των γωνιών. Μετά περνάμε το πρώτο χέρι. Αφήνουμε τον τοίχο να τραβήξει 1 με 2 ώρες, θα το καταλάβουμε αν ακουμπήσουμε το χέρι μας επάνω, και έπειτα κάνουμε ένα ελαφρύ ψιλοστοκάρισμα αν χρειάζεται( τρίβουμε, περνάμε το μπάλωμα λίγο αστάρι και μετά ένα χέρι χρώμα με ένα πινέλο). Πάντα το χρώμα δείχνει μερικές ατέλειες όπως τρυπούλες από κάδρα που δεν κλείσαμε η μικρές χαραγματιές. Μόλις ολοκληρώσουμε με τα μερεμέτια και αφού έχουν στεγνώσει καλά περνάμε το δεύτερο χέρι με την ίδια διαδικασία, γωνίες πρώτα με πινέλο και έπειτα μεγάλες επιφάνειες με ρολό.

Πηγές : Τεχνικά φυλλάδια, περιοδικά Χρώματος και Διακόσμησης που είμαι συνδρομητής και ή πείρα μου σαν ελαιοχρωματιστής. Παρακαλώ σεβαστείτε τον κόπο μας για την συγγραφή των άρθρων και αν αντιγράψετε μέρος ή όλο τα άρθρο επισυνάψτε ένα σύνδεσμο προς τη σελίδα μας.


Πλαστικά χρώματα.

Πλαστικά Χρώματα :


Το πλαστικό είναι το χρώμα της εποχής. Με συνεχή βελτίωση έχει καταφέρει να παραμερίσει πολλά από τα υπόλοιπα χρώματα λόγω των πολλών πλεονεκτημάτων που το χαρακτηρίζουν.

Εκτός από τα πλαστικά χρώματα που προσαρμόζονται σε επιφάνειες σοβά, πέτρας, μπετόν κλπ, οιμας προσφέρουν συγγενικά υλικά του πλαστικού με δυνατότητα προσαρμογής σε σιδηρές επιφάνειες ( εξωτερικές-εσωτερικές ) καθώς και βερνίκια ξύλων , καταργώντας τα βερνικοχρώματα με τους σκληρούς διαλύτες. Σήμερα το πλαστικό και τα συγγενικά υλικά του – όπως ρελιέφ, ακρυλικά, βινυλικά χρώματα, είναι κατάλληλα για κάλυψη εσωτερικών και εξωτερικών τοίχων λόγω των μονωτικών ιδιοτήτων και της αντοχής του σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Τα χρώματα αυτά όπως ήδη είπαμε, μπορούν να περαστούν ακόμα και σε σιδηρές ή ξύλινες εσωτερικές επιφάνειες αρκεί να έχουν γίνει οι κατάλληλες προεργασίες. Το πλαστικό περνιέται σε όλες τις προηγούμενες επιστρώσεις χρωμάτων όπως υδροχρώματα, ριπολίνες κτλ αρκεί να γίνουν οι απαραίτητες προεργασίες. Το πλαστικό είναι υλικό ανθεκτικό δεν χάνει το χρωματισμό του , πλένεται εύκολα και περνιέται με σχετική ευκολία.

Σύνθετα Χρώματα :

Σύνθετα χρώματα είναι αυτά που μας προσφέρουν τα χρωματολόγια για να επιλέξουμε την επιθυμητή απόχρωση. Θα λέγαμε ότι κυκλοφορούν σε αρκετά έντονες αποχρώσεις . Για αυτό εάν επιθυμούμε ένα ανοιχτότερο αποτέλεσμα θα πρέπει σε μια ποσότητα ( ας πούμε 7 κιλά που απαιτείται για ένα μέσο δωμάτιο ) να κάνουμε την εξής μείξη : 2 κιλά λευκό προς 5 κιλά χρωματισμένο. Αυτό όμως δεν πρέπει να σας απασχολεί γιατί στα χρωματοπωλεία θα βρείτε την απόχρωση που εσείς θέλετε. Προσέξτε όμως γιατί το χρώμα είναι πάντοτε 1 τόνο πιο σκούρο από αυτό που βλέπετε στο δειγματολόγιο. Προσοχή : Όταν ετοιμάζουμε μόνοι μας την παραπάνω αναλογία, δεν ανοίγουμε ένα-ένα κιλό και άμα τελειώσει ετοιμάζουμε νέο. Αυτό είναι λάθος, γιατί μερικές φορές οι αποχρώσεις αλλάζουν από παρτίδα σε παρτίδα,( ακόμα και όταν παραγγέλνετε την απόχρωση που θέλετε, οι σύριγγες που εκχύουν τις χρωστικές μέσα στο πεντόκιλο σας στις μηχανές ανάμειξης των χρωματοπωλείων, έχουν κρατήσει μέσα λίγο χρώμα από την προηγούμενη απόχρωση που έφτιαξαν) . Τις περισσότερες φορές επάνω στο κουτί της μπογιάς αναφέρεται το νούμερο της παρτίδας. Καλό είναι λοιπόν να φτιάξουμε όλη την παρτίδα που θα χρειαστούμε έχοντας στο μυαλό να περισσέψει και κάνα κιλό χρώμα για τυχόν μερεμέτια ( πχ ένα φις που έχουμε απομακρύνει για την βαφή και βάζοντας το μετά το τέλος της βαφής λερώνουμε τον τοίχο ).

 

Πηγές : Τεχνικά φυλλάδια, Περιοδικά χρώματος και διακόσμησης και η εμπειρία μου σαν ελαιοχρωματιστής. Το παρόν άρθρο γίνεται να αντιγραφεί μέρος ή όλο αρκεί αν σεβαστείτε τον κόπο μας και αν αναφέρεται την Σελίδα μας παραθέτοντας ένα σύνδεσμο προς εμάς.

 

Αστάρια προεργασίας και Πλαστικά.

Αστάρια Προεργασίας :


Υπάρχουν πολλά Αστάρια προεργασίας. Θα σας δείξουμε δύο αστάρια που είναι και τα πιο συνηθισμένα.

Το αστάρι λαδιού και το αστάρι πλαστικού. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι το σύστημα βάσης-υποστρώματος πρέπει να είναι ανάλογος με το υλικό του φινιρίσματος. Δηλαδή, αν διαλέξουμε αστάρι λαδιού πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αντίστοιχα ελαιοχρώματα και αντίστροφα. Παρόλα αυτά υπάρχουν υλικά που είναι συμβατά και με τα δύο συστήματα. Άλλωστε παλιά τους τοίχους τους περνάγαμε με λινέλαιο αραιωμένο με νέφτι και μετά περνάγαμε πλαστικό. Μετά βγήκαν οι πρώτες ύλες πλαστικού ( ένα κολλώδες υλικό που αραιώνονταν με νερό, και μετά τα αστάρια πλαστικού ).

Αστάρι Λαδιού :

Το αστάρι λαδιού είναι ανθεκτικότερο και επιβάλλεται σε εξωτερικούς τοίχους αλλά και σε εσωτερικούς που έχουν προηγηθεί υδροχρώματα ( λάδι και λίγο νέφτι σαν αστάρι δένει τις σαθρές επιφάνειες). Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο πέρασμα γιατί αν πέσει σε μάρμαρα ή μωσαϊκά αφήνει λαδιές που ποτίζουν. Το λάδι χρειάζεται αρκετό χρόνο για να στεγνώσει ( περίπου 24 ώρες αλλά και λιγότερο αν έχει μπόλικο νεφτάκι μέσα αλλά και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Αν το περάσετε μόνοι σας το χειμώνα βάλτε λίγο νεφτάκι παραπάνω αλλά αυτά καλύτερα να τα αφήνετε σε επαγγελματίες).

Αστάρι Πλαστικού :

Το αστάρι πλαστικού μας δίνει και αυτό τη δυνατότητα της προεργασίας . Είναι φθηνότερο από το λάδι και περνιέται πιο εύκολα. Έχει το πλεονέκτημα να στεγνώνει γρήγορα ( σε 2 με 3 ώρες ) ώστε να μπορούμε την ίδια μέρα να περάσουμε και 1 με 2 χέρια πλαστικό. Είναι άχρωμο και δεν αφήνει λεκέδες στο πάτωμα ( γίνεται σαν λεπτό φύλλο ζελατίνας στο πάτωμα και αφαιρείτε εύκολα ). Το αστάρι πλαστικού υπάρχει έτοιμο στην αγορά και αραιώνεται με νερό. Συμβουλή: Συνήθως οι οδηγίες λένε ότι αραιώνεται 1 μέρος αστάρι προς 4-5 κιλά νερό, αλλά η εμπειρία μου δείχνει ότι η καλύτερη αναλογία είναι 1 προς 2,5. Όταν λοιπόν το αραιώνεται καλύτερα κάντε το ρίχνοντας λίγο-λίγο νερό μέχρι να φτάσετε στην επιθυμητή αραίωση.

Αραίωση Πλαστικού Χρώματος :

Δεν είναι καλό να αραιώνουμε το πλαστικό πολύ περισσότερο από το κανονικό. Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχουμε θα είναι να μην στρώνουν οι επιφάνειες και να χρειαστούμε περισσότερα χέρια περάσματος δηλαδή αντί για οικονομία θα έχουμε σπατάλη, σκεφτείτε επίσης ότι το πολύ αραιωμένο χρώμα θα στάζει και θα γεμίσει το πάτωμα με λεκέδες , άλλο ένα μεροκάματο για καθάρισμα συν τη γκρίνια της νοικοκυράς.

Χρωματισμός του Πλαστικού :

Το πλαστικό χρωματίζεται με βασικά χρωστικά και έχει την ιδιότητα να αλλάζει χρωματισμό όταν στεγνώσει. Για να πετύχουμε ακριβώς την απόχρωση που θέλουμε , ρίχνουμε τα χρωστικά σε μικρές ποσότητες και δοκιμάζουμε το αποτέλεσμα με πινελιές σε κρυφά σημεία του τοίχου μέχρι να επιτύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επίσης πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι αν επιλέξουμε κάποια έτοιμη απόχρωση του εμπορίου πρέπει να φανταστούμε πως θα δείχνει το χρώμα σε ολόκληρη την επιφάνεια. Μερικές φορές μας αρέσει το χρώμα αλλά όταν το εφαρμόζουμε στον τοίχο αυτό σκουραίνει και ξεφεύγει από την απόχρωση που είχαμε στο μυαλό μας. Για αυτό καλύτερα να διαλέγετε μια πιο ανοιχτή απόχρωση από αυτή που έχουμε στο μυαλό σας.

Πλαστικό σε καινούργιους ή υδροχρωματισμένους τοίχους :

Για να περάσουμε πλαστικό σε καινούργιους τοίχους η υδροχρωματισμένους με ασβέστη ή κόλλα θα πρέπει να κάνουμε κάποιες προεργασίες. Η πρώτη εργασία που θα κάνουμε είναι να φτιάξουμε τα μερεμέτια (τρύπες από καρφιά, ρωγμές και ραγίσματα ) με γύψο και νερό ή παρεντίνα σε εσωτερικές επιφάνειες και τσιμέντο λευκό ή κόλλα πλακιδίων για εξωτερικές επιφάνειες. Έπειτα από την επίστρωση του στόκου τρίβουμε καλά και περνάμε ένα χεράκι πιο λεπτό στόκο για να φέρουμε την επιφάνεια στην επιθυμητή κατάσταση. Κατόπιν τρίβουμε τις επιφάνειες -εξωτερικές ή εσωτερικές- καλά με πατόχαρτο αν είναι καινούργιες ή ακόμα και παλιές υδροχρωματισμένες για να φύγουν οι σκόνες και τα φουσκώματα της μπογιάς . Ξεσκονίζουμε καλά αρκετές φορές-αν βάλουμε και μια ηλεκτρική σκούπα για να απομακρύνουμε τις σκόνες τελείως ακόμα καλύτερα-και έπειτα ετοιμάζουμε το ανάλογο αστάρι για την εφαρμογή. Το αστάρωμα χρειάζεται προσοχή ούτως ώστε να μην μείνουν απέραστες περιοχές, όπως γωνίες που πρέπει να τις περάσουμε με ένα πινέλο. Το αστάρι πρέπει να περαστεί καλά γιατί αν μείνουν επιφάνειες αστάρωτες το χρώμα θα κάνει σκιές στα αστάρωτα σημεία.

Πηγές : Τεχνικά φυλλάδια, περιοδικά χρώματος και διακόσμησης που είμαι συνδρομητής και ή εμπειρία μου σαν ελαιοχρωματιστής. Το παραπάνω άρθρο γίνεται να αντιγραφεί μέρος ή όλο αρκεί να σεβαστείτε τον κόπο μας και να τοποθετήσετε έναν σύνδεσμο αναφοράς προς στην σελίδα μας.