Ο Ύπνος των Χειραγωγημένων :

Ο Ύπνος των Χειραγωγημένων :


Το άρθρο του Γάλλου Σιλβέν Τιμσίτ δημοσιεύεται στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία και έχει σαν πηγή το site swti.net.

Η Στρατηγική της απόσπασης της προσοχής : έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Δημιουργία προβλημάτων και μετά προσφορά λύσεων : για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον αναγκάσει να δεχτεί. Για παράδειγμα: αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνοντας αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας !!!!!

Η Στρατηγική της σταδιακής εφαρμογής : για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο , επί συναπτά έτη. Αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

Η Στρατηγική της αναμονής : είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία από ότι μία άμεση . Η μάζα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον , και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν.

Απευθύνοντας το λόγο στο κοινό σαν αυτό να είναι στην παιδική ηλικία : η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί ? Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρόνων ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πού πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού.

Πολύ περισσότερη χρήση του συναισθήματος παρά της λογικής : είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη , η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

Η Διατήρηση του κοινού στην άγνοια και στη μετριότητα : η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί.

Ενθάρρυνση του κοινού να είναι ικανοποιημένο με τη μετριότητα: προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος , χυδαίος και αμόρφωτος.

Ενίσχυση της αυτοενοχής : κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνο αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους , των ικανοτήτων τους ή των προσπαθειών τους. Έτσι , αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους , νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης.

Το Σύστημα γνωρίζει τα άτομα καλύτερα από ότι αυτά του εαυτούς τους: χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα από ότι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

 

 

Ο Φόρος της Αγελάδας.

Το 2003 στη Νέα Ζηλανδία μαι ιδιότυπη ιδέα ήταν στα σκαριά: αυτής της φορολόγησης των αερίων των αγελάδων. Σε μια προσπάθεια μείωσης της εκπομπής ρύπων που προκαλούνται από τα αέρια των ζώων που ζουν σε φάρμες, όπως επέβαλλε το Πρωτόκολλο του Κιότο, οι ιθύνοντες στη Ν. Ζηλανδία σκέφτηκαν να φορολογήσουν όσους είχαν ζώα ( δηλαδή σχεδόν το 50% των πολιτών). Φυσικά ξέσπασε σάλος και ο συγκεκριμένος φόρος δεν ψηφίστηκε ποτέ. Φαντάζομαι, μάλιστα, ότι την εποχή εκείνη, λόγω της γενικότερης αναστάτωσης, τα ζώα θα είχαν υπερβεί εαυτόν στις εν λόγω εκπομπές αερίων.
Ο φόρος για τα τσίσα.
Μεταξύ του 69 και του 79 μ.χ αυτοκράτορας των Ρωμαίων αποφάσισε να επιβάλει φορολογία σε όσους διατηρούσαν δημόσιες τουαλέτες στη Ρώμη. Και τούτο επειδή οι ιδιοκτήτες τουαλέτας πουλούσαν έναντι αδρής αμοιβής τα τσισάκια των πολιτών σε όσους έφτιαχναν γιατροσόφια και καθαριστικά με βάση την αμμωνία. Ε, εντάξει. Αυτοί έβγαζαν λεφτά.
Ο φόρος για τα καπέλα.
Οι Βρετανοί είχαν ιδιαίτερη έφεση στο να εφευρίσκουν φόρους. Έτσι εξηγήται και ο φόρος του 1784 που ανέφερε πως όσοι φορούν καπέλο πρέπει να πληρώνουν. Με το αιτιολογικό ότι το καπέλο ήταν είδος πολυτελείας. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος φόρος οδήγησε σε ξεσηκωμό αυτών που φορούσαν τραγιάσκες, που ζητούσαν απαλλαγή επειδή η τραγιάσκα δεν είναι καπέλο. Εγκυκλοπαιδικά να αναφέρουμε πως ο συγκεκριμένος φόρος οδήγησε το 1804 την κυβέρνηση να προβεί σε επίσημη και νόμιμη διατύπωση του όρου Καπέλο. Για το προφανές καπέλωμα αυτών που πλήρωναν κουβέντα.
Ο φόρος για τα παράθυρα.
Βρετανικής πατέντας ο συγκεκριμένος φόρος, ξεκίνησε να επιβάλλεται το 1696 κατά την βασιλεία του Γουίλιαμ του 3ου. Σύμφωνα με τον νόμο, φορολογούνταν κάθε παράθυρο των σπιτιών. Για να γλυτώσουν μάλιστα οι Βρετανοί, έκλεισαν αρκετά από τα παράθυρα των σπιτιών με τούβλα. Μια εικαστική παρέμβαση , τα κατάλοιπα της οποίας βλέπουμε ακόμη και σήμερα.
Ο φόρος της ύπαρξης.
Φυσικά τι νομίζατε? Ότι θα υπάρχετε χωρίς να πληρώνετε ? Ότι θα αναπνέετε χωρίς να δίνετε δεκάρα? Ο συγκεκριμένος φόρες θεσπίστηκε στην Αγγλία, κάποια στιγμή τον 14ο αιώνα, από τον πανέξυπνο προφανώς αξιωματούχο της κυβέρνησης που σκέφτηκε να αξιοποιήσει το προφανές: όσοι ζουν θα πληρώνουν επειδή ζουν. Ανεξαρτήτως εισοδήματος και κατάστασης. Τίποτα δεν είναι τσάμπα στη ζωή, αγαπητοί μου και με την έννοια αυτή, ούτε και η ίδια η ζωή. Βεβαίως υπήρξαν διαμαρτυρίες από χωρικούς και εξεγέρσεις, αλλά ο φόρος ίσχυσε για ένα σεβαστό διάστημα.
Ο φόρος για τα μούσια.
Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας της Ρωσίας, που ιστορικά υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, επί της διακυβέρνησης του είχε ξεσπίσει έναν ιδιόμορφο φόρο: όσοι είχαν γενειάδες έπρεπε να πληρώνουν. Με το αιτιολογικό ότι τα γένια είναι βρώμικα και γελοία.
Ο φόρος για την διακίνηση ναρκωτικών.
Μην μπερδευόσαστε. Η διακίνηση ναρκωτικών είναι παράνομη. Αυτό παραμένει ως έχει. Αν όμως διακινείτε τελικά ναρκωτικά, οφείλετε να δηλώσετε τα χρήματα που πήρατε από αυτές τις συναλλαγές. Η συγκεκριμένη φορολογία θεσπίστηκε -που αλλού- στις ΗΠΑ και αναφέρει με σαφήνεια πως παράνομο εισόδημα, όπως χρήματα από τη διακίνηση ναρκωτικών, πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στη φόρμα δήλωσης εισοδήματος.
Ο φόρος απελευθέρωσης σκλάβου.
Μην βιαστείτε να πείτε ότι αυτά είναι παλιές ιστορίες. Σκεφτείτε μόνο πώς αισθάνεστε όταν δουλεύετε. Σαν σκλάβος, σωστά. Μόνο που σήμερα άλλαξε ο τίτλος, είστε μισθωτοί. Στην αρχαία Ρώμη, με τα σκάνδαλα , τα όργια και τους πολλούς σκλάβους, θεσπίστηκε ο εξής νόμος: όταν κάποιος σκλάβος απελευθερωνόταν, έπρεπε να πληρώσει ο σκλάβος, όχι το αφεντικό. Τώρα, πού θα τα έβρισκε τα λεφτά, είναι άλλη ιστορία. Ίσως γιαυτό οι σκλάβοι να μην απελευθερώνονταν τόσο συχνά. Σου λέει ο άλλος, κάτσε εδώ που κάθεσαι, γιατί ελεύθερος θα πληρώνεις.