Μεταξοτυπία. Τι ακριβώς είναι ????

Τι είναι η Μεταξοτυπία
 

Μεταξοτυπία είναι ένας τρόπος εκτύπωσης πολύ πιο παλιός από την Τυπογραφία και χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τους Κινέζους για να εκτυπώνουν τα πολύπλοκα ιδεογράμματα. Πρόκειται για ένα μεταξωτό ύφασμα τεντωμένο σε τελάρο όπου αφού γίνει το σχέδιο με λιπαρά κραγιόνια ή μελάνια, επιστρώνεται στη συνέχεια με αραβική κόλλα, η οποία επειδή έχει σαν βάση το νερό δεν πιάνει στα λιπαρά μέρη του σχεδίου. Όταν πλύνουμε με διαλυτικό, θα ανοίξει το τελάρο στα σημεία που έχουμε σχεδιάσει και το χρώμα θα περάσει από το μεταξωτό ύφασμα αφού το πιέσουμε με μια λαστιχένια σπάτουλα.

Αν το πρωτότυπο έχει δύο ή περισσότερα χρώματα, τότε η όλη διαδικασία επαναλαμβάνεται τόσες φορές, όσες και τα χρώματα, και τα αντίτυπα θα μπαίνουν στην ίδια ακριβώς θέση κατά τη διάρκεια της εκτύπωσης.

Η παραπάνω περιγραφή είναι ακριβής, μόνο που αναφέρεται στην παιδική ηλικία της Μεταξοτυπίας.

Η Μεταξοτυπία σήμερα

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, εισβάλλουν στην αγορά νέα υλικά – κυρίως παράγωγα του πετρελαίου, P.V.C., πολυαιθυλαίνιο κλπ. – τα οποία απαιτούν εκτυπωτικές λύσεις.

Η Τυπογραφία, η Λιθογραφία και το σύστημα OFFSET, εξακολουθούν να έχουν ένα μόνο αντικείμενο: το χαρτί, και ο ορίζοντας των εφαρμογών τους έχει οριστικά κλείσει – άλλωστε ο τρόπος εκτύπωσης που ακολουθείται στις περιπτώσεις αυτές, δεν προσφέρεται για νέα υλικά. Έτσι τα τελευταία 30 – 40 χρόνια η Μεταξοτυπία εξελίσσεται σε ένα εκτυπωτικό σύστημα με απεριόριστες δυνατότητες και η απλή διαδικασία

Που περιγράψαμε προηγουμένως γίνεται πολύπλοκη, πολύμορφη και ασυναγώνιστη.

Το μετάξι έχει πλέον αντικατασταθεί με το νάυλον και τον πολυεστέρα, τα ξύλινα τελάρα με μεταλλικά, η μήτρα για κάθε χρώμα σχηματίζεται με φωτογραφικές μεθόδους και η σπάτουλα κινείται μηχανικά, η εισαγωγή και εξαγωγή του υλικού ή του αντικειμένου που θα τυπωθεί γίνεται με αυτόματο τρόπο και η Μεταξοτυπία σήμερα είναι σε θέση να συναγωνίζεται σε ταχύτητα και ακρίβεια άλλες εκτυπωτικές μεθόδους, παρέχοντας επιπλέον ένα εκθαμβωτικό χρωματικό αποτέλεσμα.

Πηγή άρθρου. http://www.tsioris.gr/metaksi.php

Βασικές αρχές του Feng Shui

Feng shui symbol

Image via Wikipedia

Feng Shui : Τέχνη της εναρμόνισης.

Το Feng Shui μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας με την προϋπόθεση ότι και εμείς οι ίδιοι θέλουμε να την αλλάξουμε.

 

Αν θα έπρεπε να ορίσω με μια πρόταση την έννοια Feng Shui , θα έλεγα ότι είναι η τέχνη της εναρμόνισης του ανθρώπου με το περιβάλλον του, δηλαδή τη φύση και κατ’επέκταση το ίδιο το Σύμπαν. Feng Shui σημαίνει να είσαι σε συντονισμό με το σύμπαν. Όλο αυτό το αριστούργημα το αρχιτεκτόνημα σε όλο το μήκος και πλάτος του διέπεται από τις ίδιες αρχές και υπόκειται στις ίδιες εξελίξεις και αλλαγές. Η κινητήρια δύναμη ενέργεια, εντελέχεια-δύναμις αυτοπλασίας και αυτομορφίας όπως την αποκαλούν ο Πυθαγόρας και ο Αριστοτέλης- πράνα στην σανσκριτική ή Chi στην κινέζικη, είναι μια πηγή πολωμένου ηλεκτρισμού. Ο άνθρωπος είναι σαν μια πολύπλοκη μηχανή. Η ενέργεια που βάζει σε λειτουργία αυτή τη μηχανή είναι το Chi.

Μαγνητισμός, κίνηση, ενέργεια είναι εκδηλώσεις του Chi. Το Chi υπάρχει στην ατμόσφαιρα σε μορφή αρνητικών ιόντων. Ο ήλιος οι κοσμικές ακτίνες η θάλασσα, οι λίμνες, οι καταρράκτες είναι οι φορείς του , ενώ αντίθετα η σκόνη , ο καπνός, η ομίχλη κλπ το απορροφούν και το εξουδετερώνουν. Ο οργανισμός μας απορροφά το Chi από τον αέρα, το νερό και τις τροφές επίσης το μεταφέρει από τη Γη με τα πέλματα του , το χρησιμοποιεί και το αποβάλλει από το δέρμα του.

Η έλλειψη αναγκαίας ποσότητας Chi στον οργανισμό αλλά και η άνιση κατανομή του οδηγούν σε ασθένειες. Η υγεία του ανθρώπου εξαρτάται από την περιεκτικότητα του οργανισμού σε Chi και από την αρμονική κατανομή του. Το Chi είναι η θηλυκή αρχή -ΥΙΝ . Όταν το Chi ενωθεί μα το οξυγόνο O2 – αρσενική αρχή YANG – που υπάρχει στην ατμόσφαιρα, έχουμε την λεγόμενη ζωτική δύναμη. Είναι η αρχή της ένωσης του αρσενικού με το θηλυκό. Το γνωστό σύμβολο του YIN-YANG το οποίο ενώνει δύο αρχές αρμονικά μεταξύ τους. Είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο γνωστό από τους αρχαίους και σύγχρονους ανατολίτικους πολιτισμούς στο οποίο αναφέρεται ο Πυθαγόρας στη διδασκαλία τους της αρμονίας των σφαιρών του Σύμπαντος. Το YIN-YANG εξελίσσεται σε ζεύγη των 4,8,16 έως ότου καταλήξει στα 64 ζεύγη , ήτοι στο DNA.

Chi +O2= κοσμική ζωτική ενέργεια = ζωή.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε το Chi και την εξέλιξη του αν θέλουμε να κατανοήσουμε το Feng Shui . Η ποσότητα του κυκλοφορούντος Chi και το πώς αυτό ρέει μέσα σε ένα χώρο, αποτελούν τον πυρήνα του Feng Shui.

Ο καλός εφοδιασμός με Chi και οξυγόνο η αρμονία του YIN YANG μέσα σε χώρους κατοικίας ή εργασιακούς , οδηγούν στην αύξηση της ζωτικότητας, υγείας παραγωγικότητας, μακροζωίας και συμβάλλουν στην ισορροπία και αρμονία του σώματος και του πνεύματος. Γιατί όταν είμαστε ευχαριστημένοι όλα θα πάνε καλά ? Διότι όντας ευχαριστημένοι σκεφτόμαστε θετικά. Οι θετικές σκέψεις προσελκύουν μαγνητίζουν το θετικό Chi.

Πού και πως υποστηρίζει το Feng Shui :

Όσο είμαστε στην ύπαιθρο η ζωτικότητα μας, η ζωντάνια μας είναι υψηλή διότι στην ύπαιθρο η ενέργεια Chi και το οξυγόνο υπάρχει σε αφθονία. Στους κλειστούς όμως χώρους το 70-80% της ζωτικής αυτής ενέργειας και του οξυγόνου μπλοκάρονται διότι δεν μπορούν να κυλήσουν να ρεύσουν στα κτίρια. Το Feng Shui προσφέρει τεχνικές με τις οποίες η ενέργεια και το οξυγόνο οδηγούνται στους κλειστούς χώρους έτσι ώστε να βελτιώνεται η ποιότητα του αέρα και εν γένει της ατμόσφαιρας.

Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος στην Ισπανία.

Ισπανία

 

Το Μαρτύριο του Αγίου Μαυρίκιου (1580-82), λάδι σε μουσαμά, 448×301 εκ., Εσκοριάλ, Μοναστηριακή Εκκλησία Αγίου Λαυρεντίου
Ο Άγιος Μαυρίκιος απεικονίζεται στον πίνακα δύο φορές, σε πρώτο πλάνο στραμμένος προς το θεατή και στο αριστερό άκρο του πίνακα, δίπλα από την αποκεφαλισμένη μορφή.

Το 1577 καταγράφεται η παρουσία του Γκρέκο στην Ισπανία, χωρίς να διαθέτουμε πολλές πληροφορίες για τις δραστηριότητές του την περίοδο 1572-76 στην Ιταλία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη και αργότερα στο Τολέδο, πόλη που αποτελούσε τότε θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο της Ισπανίας, με περίπου 62.000 κατοίκους το 1571[15]. Εκεί δημιούργησε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα της ώριμης περιόδου του και γνώρισε την καθιέρωση. Στις πρώτες παραγγελίες που ανέλαβε ανήκαν τρία ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Δομήνικου και ο πίνακαςΟ Διαμερισμός των Ιματίων του Χριστού (1577-79) που μεταφέρθηκε στο σκευοφυλάκιο του καθεδρικού ναού της πόλης. Συμμετείχε επίσης στο εικονογραφικό πρόγραμμα για το Ανάκτορο του Εσκοριάλ, το οποίο υπήρξε ενδεχομένως και ο κύριος λόγος για τον οποίο εγκαταστάθηκε στην Ισπανία[13], επιδιώκοντας να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά. Ο Φίλιππος Β’ της Ισπανίας επέλεξε αρχικά το ζωγράφο Χουάν Φερνάντες δε Ναβαρέτε να διακοσμήσει την εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου, ωστόσο μετά το θάνατό του, ανέθεσε το έργο στον Θεοτοκόπουλο. Εκείνος ολοκλήρωσε το έργο Το Μαρτύριο του Αγίου Μαυρίκιου (1580-82), το οποίο όμως δεν ικανοποίησε το βασιλιά, με αποτέλεσμα να μην τοποθετηθεί στην εκκλησία του Εσκοριάλ, πιθανώς γιατί δεν ήταν συμβατός με το πνεύμα που επιζητούσε ο ίδιος να κυριαρχεί[v]. Το γεγονός πως δεν κατάφερε να αποτελέσει μέλος τής βασιλικής αυλής, οδήγησε τελικά στη σύσφιξη των σχέσεών του με την πόλη του Τολέδου. Ο Παραβιθίνο τόνισε τη στενή σχέση του με την ισπανική πόλη, σε ένα σονέτο που συνέθεσε το 1614 προς τιμή τού Θεοτοκόπουλου, όπου αναφέρει πως «ζωή πήρε από την Κρήτη και χρωστήρες, πιο ωραία πατρίδα βρήκε στο Τολέδο, απ’ όπου ξεκινά την αιωνιότητα να κατακτήσει διά του θανάτου»[16]. Εκεί απέκτησε ένα γιο, τον Χόρχε Μανουέλ (Γεώργιος Εμμανουήλ), με την Χερόνιμα ντε λας Κουέβας (Doña Jerónima de Las Cuevas) [vi]. Συνεργάστηκε με αρκετούς παραγγελιοδότες, όπως τον μοναχό και καθηγητή ρητορικής Ορτένσιο Φέλιξ Παραβιθίνιο (1580-1633), το νομομαθή Χερόνιμο δε Θεβάγιος (1562-1644) ή τον φίλο του και λόγιο της εποχής Αντόνιο δε Κοβαρούμπιας (1524-1602).

To 1586, ο ιερέας της ενορίας του Αγίου Θωμά, τού ανέθεσε την παραγγελία για τον πίνακα Η Ταφή του Κόμη Οργκάθ, που συνιστά μέχρι σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του. Στις σημαντικότερες παραγγελίες που ανέλαβε στο Τολέδο ανήκει επίσης ένα ρετάμπλ που φιλοτέχνησε για το Ίδρυμα της Doña María de Aragon στη Μαδρίτη, καθώς και η διακόσμηση του παρεκκλησίου του Αγίου Ιωσήφ (Capilla de San Jose), που προέβλεπε δύο θρησκευτικές συνθέσεις και δύο γλυπτά των Δαβίδ και Σολομώντα. Το εργαστήριο του γνώρισε μέγιστη ακμή κατά την περίοδο 1600-1607, ενώ συνεργάτης του υπήρξε από το 1597 και ο γιος του, το όνομα του οποίου αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα της εποχής. Την περίοδο 1603-07, ο Χόρχε Μανουέλ ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ορισμένα έργα που προορίζονταν για το νοσοκομείο Καριδάδ στο Ιγιέσκας, παραγγελία που οδήγησε τελικά σε μία οικονομική διαμάχη, καθώς οι παραγγελιοδότες δεν έμειναν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Η τελευταία παραγγελία που ανέλαβε ο Θεοτοκόπουλος ήταν για το νοσοκομείο Ταβέρα του Τολέδου, για την οποία συνεργάστηκε με το γιο του. Πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, πριν ολοκληρώσει το έργο και αρχικά θάφτηκε στην εκκλησία του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο. Το 1619, ο γιος του μετέφερε το λέιψανό του στην εκκλησία του Σαν Τορκουάτο, η οποία αργότερα κατεδαφίστηκε με αποτέλεσμα να χαθεί το φέρετρό του. Στην απογραφή που συνέταξε ο γιος του μετά το θάνατο τού Γκρέκο, αναφέρονταν 143 ολοκληρωμένοι πίνακες, 45 γύψινα ή πήλινα προπλάσματα, 150 σχέδια, 30 σχέδια για ρετάμπλ καθώς και 200 χαρακτικά έργα[17].

Διαλυτικά και στεγνωτικά υλικά, κόλλες.

Φορείς, διαλυτικά και στεγνωτικά υλικά, κόλλες

Τα διαλυτικά υλικά προσδίδουν στα χρώματα και στα βερνίκια την επιθυμητή ρευστότητα, η οποία είναι απαραίτητη για να διευκολυνθεί η διάστρωση, να επιτευχθεί το επιθυμητό πάχος στρώσης και να καταστεί δυνατή ή χρήση διαφόρων εργαλείων (χρωστήρας, ψεκαστήρας, πιστόλι, κύλινδρος).

Στεγνωτικά υλικά χρησιμοποιούνται για να επιταχύνουν την ξήρανση των χρωμάτων και των βερνικιών και επιφέρουν ταχύτερη οξείδωση στα έλαια. Τα κυριότερα στεγνωτικά, είναι τα οξείδια, ή τα άλατα ορισμένων μετάλλων και διάφορες άλλες ύλες, που προέρχονται από τη σαπωνοποίηση του κολοφωνίου ή των ναφθικών οξέων. Οι κόλλες χρησιμοποιούνται κυρίως στους υδροχρωματισμούς ασβέστου, επειδή αυξάνουν την ικανότητα συγκολλήσεως των κόκκων μεταξύ τους και την πρόσφυση του υδροχρώματος στη χρωματισμένη επιφάνεια. Οι χρησιμοποιούμενες κόλλες, είναι φυσικές ή συνθετικές.

Ιδιότητες και χρήση των χρωμάτων

Κατά την επιλογή των χρωμάτων για την επίχρωση ενός ορισμένου δομικού στοιχείου, πρέπει να γνωρίζουμε, εκτός από την τιμή του και τις κυριότερες ιδιότητες των χρωμάτων.

Οι κυριότερες ιδιότητες των χρωμάτων και των βερνικιών είναι οι ακόλουθες

  • Καλυπτική ικανότητα
  • Ικανότητα ξήρανσης και σκλήρυνσης της σχηματιζόμενης μεμβράνης.
  • Ιξώδες και διαλυτότητα
  • Πρόσφυση
  • Ευκαμψία
  • Αντοχή έναντι της φθοράς
  • Αντοχή έναντι των καιρικών συνθηκών
  • Αντοχή έναντι του φωτός και των υπεριωδών ακτίνων
  • Αντοχή στις χημικές επιδράσεις
  • Ανακλαστική ικανότητα
  • Διάρκεια ζωής

Η χρήση των χρωμάτων, καθορίζεται από το είδος του υλικού της επιφάνειας που πρόκειται ναι χρωματιστεί και από τη σύσταση του χρώματος.

 

Φορείς χρωμάτων και βερνικιών

      • Νερό: πρέπει να είναι καθαρό και απαλλαγμένο από άλατα και χρησιμοποιείται στα υδατοδιαλυτά χρώματα.
      • Έλαιο του κινεζόδενδρου: προέρχεται από ξηραινόμενο έλαιο και χρησιμοποιείται στα βερνίκια ταχείας ξήρανσης (υψηλό κόστος).
      • Λινέλαιο: λαμβάνεται από εκχύλιση των σπόρων του λίνου. Ξηραίνεται εντός ολίγων ημερών. Η ξήρανση επιταχύνεται με τη χρήση στεγνωτικών. Αποτελεί το συνηθέστερο είδος ελαίου στην παρασκευή χρωμάτων.
      • Κικινέλαιο (ρετσινόλαδο): διαλύεται στην αλκοόλη και χρησιμοποιείται στα βερνίκια κυτταρίνης.
      • Έλαια ρητίνης: λαμβάνεται με απόσταξη του τερεβινθέλαιου ή του κολοφωνίου. Ανήκει στα κακώς ξηραινόμενα έλαια. Η χρήση τους είναι σπάνια.
      • Έλαια πίσσας, γαιάνθρακος, ασφαλτολίθων: αυξάνουν την ικανότητα πρόσφυσης των βερνικιών στις σιδηρές επιφάνειες.

Διαλυτικά υλικά

  • Τερεβινθέλαιο (νέφτι): προέρχεται από την απόσταξη του κολοφωνίου και χρησιμοποιείται σε όλα τα ελαιοχρώματα, σε φυσικές ρητίνες και στα περισσότερα συνθετικά.
  • White spirit: αποτελεί ένα μείγμα ελαφρών παραγώγων του πετρελαίου. Χρησιμοποιείται στα ελαιοχρώματα αντί του τερεβινθελαίου (είναι φθηνότερο).
  • Νάφθα: προέρχεται από την απόσταξη της πίσσας και των λιθανθράκων. Χρησιμοποιείται σε ορισμένες συνθετικές ρητίνες και στη χλωριούχο καουτσούκ.
  • Αλκοόλες (μεθυλική αλκοόλη ή ξυλόπνευμα και αιθυλική αλκοόλη): χρησιμοποιούνται στην παρασκευή βερνικιών με αλκοόλη και σε βερνίκια με γλυκεροφθαλικές ρητίνες.

Περί Αγιογραφίας.

ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΛΛΟΓΗ  ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ –  ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ  ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ.

Δύο είναι οι κύριες αφετηρίες της Βυζαντινής Τέχνης.

Τα ψηφιδωτά, που γνώριζαν παραδοσιακά οι Βυζαντινοί ως Ρωμαίοι τεχνίτες που ήταν, συνεχίζοντας την  ύστερη κλασική και ελληνιστική παράδοση και τα νεκρικά πορτρέτα του Φαγιούμ, που είναι συνέχεια της ελληνιστικής ζωγραφικής στους Ρωμαϊκούς χρόνους, [ύστερη αρχαιότητα 1ος – 2ος μ.Χ. αιώνας].

Το 313 μ.Χ. ο Μ. Κωνσταντίνος διατάσσει ανεξιθρησκεία και το 324 μ.χ μεταφέρει την πρωτεύουσα

της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας στα στενά του Βοσπόρου (μετέπειτα Κωνσταντινούπολη 330μ.χ).

Έτσι οι χριστιανοί καλλιτέχνες επιδίδονται απερίσπαστοι πλέον στο έργο τους. Στο πέρασμα των επόμενων χρόνων, ηρωικών ή παρακμιακών για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μέσα από θρησκευτικές ζυμώσεις, πνευματικές αναζητήσεις, διχόνοιες, έριδες, αιρέσεις και φωτισμένες Οικουμενικές Συνόδους, προέκυψε αυτό που λέμε σήμερα Βυζαντινή τέχνη της Αγιογραφίας. Τους πρώτους χρόνους, οι ζωγραφικές παραστάσεις περιοριζόταν σε λίγα δειλά σχέδια συμβολικού και διακοσμητικού χαρακτήρα και αν-εικονικές παραστάσεις. Καθώς διαμορφωνόταν όμως η ορθόδοξη Θεολογία και διασαφηνιζόταν η νέα πίστη και τα δόγματά της, οι τεχνίτες με περισσότερο θάρρος και ρεαλισμό, άρχισαν να αναπαριστούν μορφές Αγίων σε ξύλινες εικόνες και πολυπρόσωπες παραστάσεις στους τοίχους των εκκλησιών. Το 726 μ.Χ. ξεσπά η Εικονομαχία. Σφοδρή διαμάχη, που δίχασε τους Βυζαντινούς, με τραγικές, κατακριτέες συμπεριφορές, και ταλαιπώρησε την αυτοκρατορία για ένα αιώνα. Μα μέσα από την ταραχή αυτή και την αναστάτωση, προέκυψε ολοκάθαρη και φωτεινή η Ορθόδοξη Θεολογία της Εικόνας, από την Z’ Οικουμενική Σύνοδο. Η Εικόνα αποτελεί λατρευτικό μέσο. Αντικείμενο όχι λατρείας, αλλά σεβασμού. Η τιμή μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο και όχι, φυσικά, στο ξύλο. Κατά τον εικονισμό ενός ιερού προσώπου αναπαρίσταται η υπόσταση του και όχι η φύση του, που είναι μοναδική. Με περισσότερο λυρισμό θα λέγαμε ότι ο πιστός τιμά και σέβεται το Εικόνισμα, όπως η μάνα φιλά και χαϊδεύει τη φωτογραφία του ξενιτεμένου της παιδιού -σα να μπορούσε να το σφίξει στην αγκαλιά της- και την κρυβει στον κόρφο της με τη γλυκιά προσμονή του ανταμώματος.


Η ιστορική συνέχεια ήταν πιο ευχάριστη, με παραγωγή έργων μεγάλης αξίας και μικρά διαλείμματα στασιμότητας, λόγο εξωτερικών επιδρομών και άλλων εσωτερικών δοκιμασιών.

Σπουδαία έργα παρουσιάστηκαν την εποχή της Μακεδονικής Δυναστείας (867-1056 μ.Χ.), των Κομνηνών (1081- 1185 μ.Χ.), των Αγγέλων (1185-1204μ.Χ.). Μετά την Φραγκοκρατία (1204-1061 μ.Χ.) κατά τη δυναστεία των Παλαιολόγων, η Βυζαντινή τέχνη έφτασε στο απόγειό της με τις τοιχογραφίες του Εμμανουήλ Πανσέληνου. Αργότερα, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453 μ.Χ.) διέπρεψε ο Θεοφάνης ο Κρής. Από αυτόν και μετά περίπου, οι υπόλοιποι αγιογράφοι επηρεάστηκαν από την ζωγραφική της Δύσης, όπως  ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, για να περάσουμε σε μια περίοδο στασιμότητας μέχρι τον Φώτη Κόντογλου (+1965), που ανασκάλισε τις παλιές στάχτες της Βυζαντινής παράδοσης και ξαναέφερε την πατροπαράδοτη ιερή τέχνη στην επιφάνεια.

Ο Βυζαντινός αγιογράφος λοιπόν, έτσι όπως διαμορφώθηκε από την μακραίωνη αναζήτηση του ορθού τρόπου απεικόνισης του επέκεινα, αγιογραφεί έχοντας πλήρη συναίσθηση του διακονήματος του μέσα στην Εκκλησία. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τη δεινότητα της πινελιάς του. Όπως και ο θεολόγος, αποφεύγει ομοίως να προκαλέσει, με την ρητορική δεινότητα του λόγου του. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει τα σεβάσματα και τις ευαγγελικές ρήσεις της Ορθοδοξίας απλά, κατανοητά, σεβαστικά. Χαλιναγωγεί τη φαντασία του όταν ζωγραφίζει, γιατί αυτή εγκυμονεί πλάνες και αιρέσεις. Διδάσκει ορθά τους αγραμμάτους και παροτρύνει και τους μορφωμένους σε προσευχή, κατάνυξη και λατρεία λογική. Επιχειρεί να μαλακώσει, να γλυκάνει, να χαλαρώσει την ψυχή από την νεύρωση της καθημερινής βιοπάλης και να την οδηγήση στην αυθόρμητη αναζήτηση του Θείου.  Αναπαριστά τις μορφές των Αγίων με τρόπο απλό και εύστοχο. Αποφεύγει να κραυγάσει με λαμπρά και φανταχτερά χρώματα, με ανατομικά άρτιο σχέδιο και περίγραμμα, ρεαλιστικές φωτοσκιάσεις και όμορφα πλασίματα. Απεναντίας σιγοτραγουδώντας μελωδικά,  παρασύρει τον καλοπροαίρετο παρατηρητή, να θαυμάσει και να μιμηθεί τον ίδιο τον Άγιο που ζωγράφισε, χωρίς να παρατηρηθεί ο ζωγραφικός του τρόπος. Επιχειρεί να γεφυρώσει τον κόσμο του με αυτόν τον Πνευματικό.Βρίσκεται μετέωρος ανάμεσα στους δύο και καλεί τον πιστό να μεταμορφώσει τη ζωή του από θνητή, υλική και πεπερασμένη σε αθάνατη και αληθινή. Εάν, λοιπόν, ζωγράφιζε με απόλυτο ρεαλισμό και περιγραφική λεπτομέρεια, το δημιούργημά του θα ήταν ενα πανέμορφο, σχεδόν αληθινό, εικαστικό αποτέλεσμα, που θα ανέπαυε την ανθρώπινη περιέργεια για τις ανατομικές λεπτομέρειες του αναπαριστώμενου υποκειμένου και θα προκαλούσε το θαυμασμό του παρατηρητή για τα ύψος της τεχνικής ικανότητας του αγιογράφου. Θα κέντριζε το νου σε παρατήρηση και μυρηκασμό καθημερινών πεπερασμένων εικόνων και δεν θα του έδεινε το έναυσμα για τη λογική θεωρία των Θείων Αληθειών και την εξαγωγή ωφέλιμων, ψυχοσωτήριων συμπερασμάτων. Ο νούς του πιστού θα παρέμενε εγκλωβισμένος στην φαντασία του καλλιτέχνη και στην απλή, καθημερινή, κοσμική περιγραφή.

Πώς να απεικονίσει κανείς ορθά της Θείες αλήθειες, αυτές που ελάχιστοι είδαν,  αλλά και όσοι είδαν δεν μπόρεσαν επαρκώς να τις περιγράψουν; Το ζητούμενο στην Βυζαντινή αγιογραφία, δεν είναι να θαυμάσει κανείς μόνο ή να εκστασιαστεί από αυτό που βλέπει, αλλά να μπει σε ένα άλλο τρόπο σκέψης, που αργότερα θα γίνει βίωμα και θα προσελκύσει το έλεος του Θεού για τη σωτηρία του. Γι’αυτό, λοιπόν, η Βυζαντινή τέχνη διασπά τα επιμέρους στοιχεία της μορφής, περιγράφοντάς τα σκληρότερα του φυσικού τους, και τα ενώνει πάλι όλα σε γλυκιά αρμονία, αναπαριστώντας αδιάκοπα, την ένωση των πιστών της Εκκλησίας σε ένα σώμα με κεφαλή, τον Σωτήρα Χριστό.Αποφεύγει την ανατομική αρτιότητα, αλλά πάντοτε η μορφή διακρίνεται ακέραιη στο λειτουργικό χωροχρόνο.Εκεί, όπου θα οδηγηθούμε αισίως μετά τον προσωπικό μας αγώνα και τη Χάρη του Θεού. Τα άγια πρόσωπα μοιάζουν να έρχονται προς τον σύγχρονο κόσμο μας επίκαιρα και αληθηνά .Αυτός είναι και ο σκοπός της ανεστραμένης προοπτικής που χρησιμοποιείται,  ώστε ο θεατής να μην ταξιδεύει στο χώρο της εικασίας, αλλά η αλήθεια της Θείας πραγματικότητας να διαχέεται στον δικό του. Η πηγή φωτός απουσιάζει εσκεμμένα από την ζωγραφική σύνθεση, αφού όλα φωτίζονται από το άκτιστο φώς, που είναι διαφορετικό από το δικό μας, το κοσμικό.

Τελικά η Βυζαντινή τέχνη περιφέρεται μέσα στον καμβά της, σε τρεις διαστάσεις και όχι σε δύο, όπως αποφαίνονται βιαστικοί παρατηρητές. Σε αυτές των συμβατικών ύψους και μήκους, και στου υπερβατικού λειτουργικού χωροχρόνου. Κυρίως όμως ο Βυζαντινός αγιογράφος αρμόζει τον προσωπικό τρόπο ζωής και πολιτείας του κατά τον ευαγγελικό λόγο και  αναζητά  το Θείο φωτισμό και εξαγιασμό του μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Έτσι έχει πιθανότητες, ώστε και τα έργα του να έχουν ορθή αναφορά στα υπέρλογα Θεία δρώμενα.

Ο πιο δόκιμος τρόπος για την εικαστική υλοποίηση της Βυζαντινής Αγιογραφίας, είναι αυτός που προέκυψε πλέον, μετά το πέρασμα τόσων αιώνων βιωματικής και εικαστικής πρακτικής, θεολογικής αποκάλυψης και μυστηριακής εμπειρίας. Δεν αποκλείεται πάντως στο μέλλον να παρουσιαστούν και άλλες προτάσεις χριστιανικής εικονογραφίας. Η εκκλησιαστική παράδοση όμως είναι αυτή, που στο πέρασμα των αιώνων θα αποφανθεί τελικά, αν θα εγκολπωθεί το νέο τρόπο.

Νέστωρ Πατιαλιάκας

Αγιογράφος.

2010 in review

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads This blog is doing awesome!.

Crunchy numbers

Featured image

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 1,300 times in 2010. That’s about 3 full 747s.

 

In 2010, there were 104 new posts, not bad for the first year! There were 119 pictures uploaded, taking up a total of 11mb. That’s about 2 pictures per week.

The busiest day of the year was December 28th with 58 views. The most popular post that day was Σπατουλαριστοί τοίχοι.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were el.wordpress.com, WordPress Dashboard, google.gr, search.conduit.com, and financialstuff.co.cc.

Some visitors came searching, mostly for ρητίνη που μοιάζει με ξύλο, στόκος βενετσιάνικος, επιδότηση κουφωμάτων οκτώβριος 2010, and texnotropies.com.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Σπατουλαριστοί τοίχοι October 2010

2

Tεχνοτροπίες October 2010

3

Εφέ Περλας November 2010

4

Ανάγλυφες επιφάνειες-Τεχνοτροπίες. November 2010

5

Spogging October 2010