Μπρος πίσω για τις Natura

Ενδίδοντας στις πιέσεις από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ η υπουργός Περιβάλλοντος πήρε για τέταρτη φορά πίσω τη διάταξη για την αρτιότητα δόμησης στις περιοχές Naturα, προκειμένου να αποσείσει τον κίνδυνο κυβερνητικών διαρροών στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τη βιοποικιλότητα.

Πιο καλή η μοναξιά...Πιο καλή η μοναξιά…Τόσο η απαγόρευση «περαιτέρω κατάτμησης» των τεσσάρων στρεμμάτων που θεωρούνται άρτια προς δόμηση στις προστατευόμενες περιοχές όσο και η καταληκτική ημερομηνία (1η Μαρτίου 2011) για τις μετεγγραφές τίτλων ιδιοκτησίας στα υποθηκοφυλακεία αφαιρέθηκαν λίγες ώρες πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου, καθώς πυροδότησαν εκ νέου την αντίδραση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που κινήθηκε στα όρια της καταψήφισης του συγκεκριμένου άρθρου.

Η τελευταία διατύπωση προβλέπει πως «κατ’ εξαίρεση θεωρούνται άρτια κατά παρέκκλιση γήπεδα έκτασης τουλάχιστον 4.000 τ.μ., τα οποία κατά τη δημοσίευση του παρόντος θεωρούνται άρτια και οικοδομήσιμα, σύμφωνα με τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις». Οι ιδιοκτήτες δηλαδή των 4 στρεμμάτων θα έχουν τη δυνατότητα να χτίσουν, βάσει των κείμενων προϋποθέσεων, μέχρι τη δημοσίευση του νέου νόμου.

Την επαναδιατύπωση της διάταξης ζήτησαν εκτός του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Χρ. Πρωτόπαπα, οι Γ. Δριβελέγκας, Ν. Ζωίδης, Γ. Βούρος, Μ. Στρατάκης, Θ. Παπαγεωργίου, Αθανασία Μερεντίτη. Κατά της οριζόντιας ρύθμισης τάχτηκαν επίσης ο Κ. Γείτονας και η Αικατερίνη Περλεπέ-Σηφουνάκη. Επιφύλαξη στην ψήφιση του άρθρου διατύπωσαν ευθέως: ο Μιχ. Βαρβαρίγος, ο οποίος έθεσε ζήτημα συνταγματικής κατοχύρωσης, καθώς δεν προβλέπεται αποζημίωση των ιδιοκτητών που δεν καλύπτονται από την επίμαχη διάταξη. «Εξασφαλίζετε τεράστια πελατεία στα δικηγορικά γραφεία», είπε χαρακτηριστικά. Η Κατερίνα Μπατζελή, που υποστήριξε ότι η οριζόντια εφαρμογή του μέτρου οδηγεί σε σημαντικά οικιστικά προβλήματα. Ο Σπ. Μοσχόπουλος μίλησε για τα «τεράστια ποσά» που έχουν δαπανηθεί για την αγορά οικοπέδων, τονίζοντας ότι «δεν μπορεί να αντέξει όλο αυτό το βάρος ο πολίτης». Μετέφερε, δε, σχόλιο συντοπίτη του, που αναρωτήθηκε: «Οι μελετητές εκτός από τον χρυσογέρακα δεν είδαν και τους ανθρώπους;»

Αιχμηρή εμφανίστηκε και η Τόνια Αντωνίου: «Για την ανεπάρκεια και την ανικανότητα του κράτους και των υπηρεσιών του, που δεν μπορούν να εκπονήσουν ειδικές περιβαλλοντικές μελέτες, τιμωρούμε τον πολίτη με οριζόντια ρύθμιση», είπε. Με τις αιτιάσεις των συναδέλφων του συντάχτηκε και ο πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, Κ. Καρτάλης, υπογραμμίζοντας ως αντίφασή του πως η ανάπτυξη μεγάλων τουριστικών εγκαταστάσεων σε εθνικούς δρυμούς θα οδηγήσει «στην οικολογική χρεοκοπία των ευαίσθητων περιοχών» και ζήτησε από την κυβέρνηση παρόμοια αυστηρότητα για «τις ρυθμίσεις που επιφέρουν σοβαρές ζημίες στο περιβάλλον».

Βελτιώσεις «μέχρι και την τελευταία στιγμή» ζήτησε και ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης, τονίζοντας πως «το δάσος δεν θα μπορεί να προστατευθεί εάν ο άνθρωπος το βλέπει ως αντίπαλο». *

 

Advertisements

Χρώμα και οικολογία.

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ…

Ο άνθρωπος ασέλγησε στη φύση και στους πόρους της με την βιομηχανική έκρηξη των τελευταίων 150 χρόνων και τώρα, έχοντας αρχίσει να καταλαβαίνει – ίσως όχι ακόμη σε βάθος – τα προβλήματα που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια έχει ξεκινήσει να αναζητά διορθωτικές κινήσεις.

Οι καταναλωτές συνειδητοποιούν ότι η στάση τους απέναντι στο περιβάλλον πρέπει να διαφοροποιηθεί και να αρχίσουν να σέβονται τη φύση και τους πόρους της.

Οι επιχειρήσεις αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι δραστηριότητές τους επηρεάζουν σε πολλές περιπτώσεις το περιβάλλον και ότι είναι υπεύθυνες για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούν.

ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ…

Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιέλαβαν στη συνθήκη του Μάαστριχ την προστασία του περιβάλλοντος στους στόχους της ενιαίας Ευρώπης, έχοντας υπόψη ότι η αειφόρος οικονομική ανάπτυξη είναι αδύνατη χωρίς το σεβασμό του περιβάλλοντος.

Στόχος είναι ο σχεδιασμός, η παραγωγή και η διακίνηση προϊόντων που επιβαρύνουν λιγότερο το περιβάλλον σε όλο τον κύκλο της ζωής τους.

Με αυτό το γνώμονα, τέθηκε σε εφαρμογή τον Μάρτιο του 1992 το Κοινοτικό Σύστημα Απονομής Οικολογικού Σήματος (EEC Regulation 880/1992), το οποίο έρχεται με βάση τεκμηριωμένα, αντικειμενικά και επιστημονικά κριτήρια να αξιολογήσει εάν ένα προϊόν είναι οικολογικό ή όχι.

Στόχος είναι τα Οικολογικά προϊόντα να μην υστερούν ως προς τα τεχνικά χαρακτηριστικά και την απόδοσή τους.

To πλαίσιο αυτό είναι εθελοντικό, έχει στόχο να καλύψει όσο το δυνατό περισσότερες κατηγορίες προϊόντων και τα κριτήρια θα πρέπει να επαναξιολογούνται κάθε πέντε χρόνια.

Κάθε προϊόν που ικανοποιεί τα κριτήρια, πιστοποιείται με το ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΑτης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μόνο κάθε προϊόν που φέρει το οικολογικό σήμα, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ!

Το σύστημα Οικολογικού Σήματος είναι

  • Πανευρωπαϊκό
  • Προαιρετικό
  • Επιλεκτικό
  • Διαφανές και αντιπροσωπευτικό
  • Εγκρίνεται επίσημα
  • Βασίζεται σε πολλαπλά κριτήρια
  • Έχει χαρακτηριστικό λογότυπο (το λουλούδι)

Τα οικολογικά κριτήρια καθορίζονται με βάση πόσο ρυπαίνει το προϊόν «από την κούνια μέχρι τον τάφο», δηλαδή σε καθένα από τα στάδια της ζωής του, αρχίζοντας από την εξόρυξη και παραγωγή των πρώτων υλών, συνεχίζοντας με τη διαδικασία παραγωγής , τη συσκευασία, τη διανομή, τη χρήση, τη διάρκεια, καταλήγοντας στην τελική διάθεση στο περιβάλλον. Σε όλα αυτά τα στάδια λαμβάνονται υπόψη κοι ακόλουθοι παράγοντες (πολλαπλά κριτήρια) :

    • ποιότητα αέρα, υδάτων
    • προστασία εδάφους, μείωση αποβλήτων
    • εξοικονόμηση ενέργειας, διαχείριση φυσικών πόρων
    • πρόληψη της αύξησης θερμοκρασίας του πλανήτη
    • προστασία της στοιβάδας του όζοντος
    • περιβαλλοντική ασφάλεια, θόρυβος
    • τεχνικά χαρακτηριστικά και επιδόσεις του προϊόντος κατά την εφαρμογή και τη χρήση
    • οδηγίες ασφαλούς χρήσης και διάθεσης υπολείμματος προϊόντος στο περιβάλλον
  • Το χαρακτηριστικό λογότυπο, (μαργαρίτα), χαρακτηρίζει όλα τα προϊόντα στα οποία έχει απονεμηθεί το Οικολογικό σήμα. Τα προϊόντα, τα οποία φέρουν τη μαργαρίτα, αναγνωρίζονται από περισσότερους από 370 εκ. καταναλωτές στην Ευρώπη.

Οικολογία και χρήσιμα απόβλητα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ανακύκλωση παρωχημένων πλοίων που έχουν ολοκληρώσει τον χρόνο ζωής τους, είναι μια «πολύ αποτελεσματική και αειφόρος πρακτική». Κάθε χρόνο αποσύρονται περίπου 700 μεγάλα εμπορικά και πολεμικά πλοία εκ των οποίων το 95% των υλικών, του χάλυβα και του εξοπλισμού, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί. Η βιομηχανία της ανακύκλωσης πλοίων, που αρχικά αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, μεταφέρθηκε στη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν τη δεκαετία του 1980 και στην Κίνα την επόμενη δεκαετία. Σήμερα, μόνο στην Ινδία, η διάλυση πλοίων αντιστοιχεί σε περίπου 250.000 θέσεις εργασίας, ενώ είναι μια παγκόσμια επικερδής επιχείρηση, με συνολικό ετήσιο κύκλο εργασιών της τάξης των €1,2 δισεκατομμυρίων. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2010, περίπου 400 πλοία με σημαίες της ΕΕ θα πρέπει να αποσυρθούν. Βασικό στοιχείο της ευρωπαϊκής πολιτικής για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος δεν είναι μόνο οι αυστηροί περιορισμοί των εργοστασίων διάλυσης πλοίων στις αναπτυσσόμενες χώρες που είναι ανεξέλεγκτα και εκθέτουν τους εργαζομένους σε κίνδυνους για την υγεία τους, αλλά και η προσεκτική μεταφορά των αποβλήτων. Για παράδειγμα, ο αμίαντος υπάρχει ακόμη σε πλοία ηλικίας μεταξύ 25 και 30 ετών που στέλνονται για ανακύκλωση και -σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε- πρέπει να αφαιρείται με προσοχή. Για να αποφευχθεί η μεταφορά περιβαλλοντικών προβλημάτων στον αναπτυσσόμενο κόσμο, έχει απαγορευτεί η μεταφορά αποβλήτων των πλοίων σε αναπτυσσόμενες χώρες με τη Συνθήκη της Βασιλείας που έχουν υπογράψει 100 χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ. Ωστόσο, οι κανόνες για τις μεταφορές αποβλήτων μπορούν εύκολα να παρακαμφθούν καθώς οι ιδιοκτήτες μπορούν να αποφασίσουν την απόσυρση των πλοίων εκτός ευρωπαϊκών υδάτων. Σήμερα γίνονται κινήσεις για την εισαγωγή δεσμευτικών κανόνων για τα πλοία στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους, οι οποίοι θα πρέπει να εφαρμοστούν παγκοσμίως. Η οδηγία για τα απόβλητα που ψήφισε τελικά η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 13 Φεβρουαρίου του 2007 αναφέρει ρητά «την απαγόρευση οποιαδήποτε απόρριψης ή εναπόθεσης αποβλήτων σε θάλασσα/ωκεανό συμπεριλαμβανομένης και της ταφής στον βυθό, λόγω του ότι είναι επισφαλής μακροπρόθεσμα». Οι Ευρωπαίοι καλούνται να δώσουν και πάλι, το καλό παράδειγμα…

Χρήσιμα απόβλητα

Πλαστικό: ο «υπ αριθμόν ένα» εχθρός του περιβάλλοντος.
Πόσο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το περιβάλλον μια πλαστική σακούλα ή ένα πλαστικό μπουκάλι νερό; Πρόσφατες έρευνες αποκάλυψαν πως 1.000.000 πουλιά και 10.000 ψάρια στη Μεσόγειο πεθαίνουν εξ αιτίας τους. Το γεγονός αυτό ανάγει τις διάφορες κατηγορίες πλαστικού στον πρώτο οικολογικό κίνδυνο κυρίως γιατί αποσυντίθεται με πολύ αργό ρυθμό: ένα μπουκάλι αποσυντίθεται σε 450 χρόνια, ενώ ένα σχοινί σε 3-14 μήνες και ένα χαρτί σε 4-6 εβδομάδες. Σήμερα είναι αδιανόητο να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς οργανικά πολυμερή όπως λέγονται τα πλαστικά λόγω της χημικής τους σύνθεσης. Ολο και περισσότεροι κλάδοι της βιομηχανίας βασίζονται στη χρήση ανταλλακτικών από πολυμερικό υλικό (π.χ. αυτοκίνητα, αεροναυπηγική, ιατρικών προϊόντων) για να μειώσουν το βάρος των προϊόντων τους, να μειώσουν το κόστος παραγωγής και να αυξήσουν την αξία τους. Το πλαστικό αποτελεί υλικό υψηλής τεχνολογίας και ποιότητας, χαμηλής τιμής και πολύ πρακτικό και χρήσιμο για τη συσκευασία πολλών προϊόντων. Βέβαια, δεν είναι όλα τα πλαστικά το ίδιο επιβαρυντικά για το περιβάλλον. Κάποια από αυτά, λόγω του τρόπου παραγωγής τους, είναι ιδιαίτερα επιβλαβή για τη φύση και τον άνθρωπο και συνεπώς θα πρέπει να αποφεύγονται. Το PVC είναι αναμφίβολα το πιο επικίνδυνο. Δεν ανακυκλώνεται και όταν καίγονται μπουκάλια από PVC ανεξέλεγκτα στις χωματερές αποτελούν τη σημαντικότερη αιτία για την έκλυση διοξίνης στο περιβάλλον που είναι ένα πολύ επικίνδυνο αέριο για την ανθρώπινη υγεία.

Η ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι η ανακύκλωση πλαστικών δεν είναι από τις ευκολότερες διαδικασίες. Η Τσεχία έχει αξιολογηθεί ως η καλύτερη χώρα στην ανακύκλωση πλαστικών μπουκαλιών και πλαστικής σακούλας, το 2005, αφού κατάφερε να ανακυκλώσει το 50% των απορριμμάτων που παρήγαγε σ’ αυτήν την κατηγορία. Τα πλαστικά μπουκάλια που χρησιμοποιούνται στην Ελβετία προέρχονται κατά 80% από ανακύκλωση, ποσοστό πολύ υψηλότερο από το μέσο όρο στην Ευρώπη που είναι 20 έως 40%. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στις ΗΠΑ, ανακυκλώνονται το 40% των πλαστικών μπουκαλιών.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα όπου κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται ένα δισεκατομμύριο πλαστικά μπουκάλια του νερού, και ένα δισ. μπουκάλια αναψυκτικών, ένα μεγάλο μέρος των οποίων καταλήγει στις χωματερές. Ο κίνδυνος των ευρωπροστίμων μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στην ελληνική πολιτεία να ενισχύσει την τοπική αυτοδιοίκηση και τους ιδιώτες έτσι ώστε να προωθήσουν τις δράσεις ανακύκλωσης. Εξάλλου στο εξωτερικό αποτελεί αποκλειστικά επιχορηγούμενη διαδικασία…

Η αξιοποίηση των αποσυρόμενων αυτοκινήτων.
Τα αυτοκίνητα δεν έχουν αυξηθεί μόνο στην κυκλοφορία των δρόμων της ελληνικής επικράτειας! Κάθε χρόνο αποσύρονται νόμιμα από την κυκλοφορία περίπου 50 – 70.000 οχήματα. Τα πιο πολλά απ αυτά ούτε ανακυκλώνονται ούτε αποσύρονται. Πωλούνται σε μάντρες, γίνονται παλιοσίδερα ή -ακόμα χειρότερα- εγκαταλείπονται στους δρόμους καταλαμβάνοντας πολύτιμες θέσεις πάρκινγκ. Κάθε χρόνο εγκαταλείπονται περίπου 25.000 αυτοκίνητα, ενώ το σύνολο των παρατημένων Ι.Χ. στην Ελλάδα ξεπερνά το μισό εκατομμύριο! Στην αγορά της ΕΕ εννέα έως δέκα εκατομμύρια οχήματα κάθε χρόνο φθάνουν στο τέλος της ζωής τους, κατά μέσο όρο, 13 έως 14 έτη μετά την πρώτη διάθεσή τους στην αγορά, δημιουργώντας ετησίως περίπου 8 έως 9 εκατομμύρια τόνους αποβλήτων. Τα ανακυκλώσιμα υλικά ενός αυτοκινήτου 1.000 κιλών αποτελούνται από 700 κιλά μεταλλικών συστατικών, 200 κιλά μη μεταλλικών στοιχείων και 95 κιλά πλαστικών υλικών. Από το 2006 η ανακύκλωση των αυτοκινήτων είναι υποχρεωτική στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στην Ελλάδα έχουν ανακυκλωθεί 30.000 οχήματα μόνο τον πρώτο χρόνο του νέου θεσμού, τρεις φορές περισσότερα απ ό,τι στο παρελθόν. Τα περισσότερα σχέδια που κατατέθηκαν και εγκρίθηκαν για χρηματοδοτήσεις στον τομέα της ανακύκλωσης από το υπουργείο Ανάπτυξης, ήταν οι δώδεκα προτάσεις που αφορούσαν τα Οχήματα Τέλους Κύκλου Ζωής (ΟΚΤΖ). Η ανακύκλωση των αυτοκινήτων έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.

Τα ελαστικά μπορούν να αξιοποιηθούν με πολλούς τρόπους
Παγκοσμίως, κάθε χρόνο φτάνουν στο τέλος του κύκλου ζωής τους ένα δισεκατομμύριο λάστιχα, εκ των οποίων τα 250.000.000 στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 15. Στην Ελλάδα ετησίως εισάγονται 47-50.000 τόνοι, το 57% εξ αυτών είναι επιβατικά ελαστικά και το 43% είναι ελαστικά φορτηγών. Τα λάστιχα δεν αποσυντίθενται εύκολα και γι αυτό όταν πετάγονται σε ρεματιές γίνονται εστίες μόλυνσης. Οταν καίγονται ανεξέλεγκτα μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην ανθρώπινη υγεία αφού ελευθερώνονται στο περιβάλλον βλαβερές ουσίες, Σε πολλές χώρες επιλέχτηκε η ταφή των παλαιών ελαστικών ως λύση για τη διαχείρισή τους. Ομως, η επιλογή αυτή σύντομα εγκαταλείφθηκε αφού τα ελαστικά καταλαμβάνουν τεράστιο όγκο στους χώρους ταφής κι αυξάνουν τον κίνδυνο ανάφλεξης των σκουπιδιών. Στο ειδικό επιχειρησιακό πρόγραμμα του υπουργείου Ανάπτυξης που αφορά την ανακύκλωση, κατατέθηκαν μέχρι τις αρχές Μαϊου 2007, επτά προτάσεις δημιουργίας επιχειρήσεων ανακύκλωσης μεταχειρισμένων ελαστικών αυτοκινήτων. Οι κυριότερες μέθοδοι εναλλακτικής διαχείρισης μεταχειρισμένων ελαστικών είναι η παραγωγή τρίμματος για ανακύκλωση μέσω μηχανικής ή κρυογεννούς κοκκοποίησης, η ενεργειακή ή θερμική αξιοποίηση μέσω συναποτέφρωσης σε τσιμεντοβιομηχανίες και η επαναχρησιμοποίηση (αναγόμωση, εμπόριο μεταχειρισμένων). Από αυτές σημαντικότερες για τον ελλαδικό χώρο είναι η μηχανική κοκκοποίηση και η συναποτέφρωση στην τσιμεντοβιομηχανία. Σύμφωνα με τη νομοθεσία (Ν2939/01, ΠΔ 109/04) οι ευθύνες των εμπλεκομένων στο κύκλωμα διακίνησης και εμπορίας και χρήσης των ελαστικών είναι οι εξής:

  • Οι διακινητές και οι τελικοί πωλητές ελαστικών υποχρεώνονται να διακινούν ελαστικά, τα οποία ανήκουν σε κάποιο πιστοποιημένο «σύστημα».
  • Οι εισαγωγείς μεριμνούν για τον βέλτιστο τρόπο διαχείρισης (θερμική χρήση, ανακύκλωση) όλων των μεταχειρισμένων ελαστικών που συλλέγονται από τα σημεία περισυλλογής.
  • Τα καταστήματα βουλκανιζατέρ, όπου γίνεται και η αλλαγή των παλαιών ελαστικών στα οχήματα, είναι υποχρεωμένα να παραδίδουν τα παλαιά τους ελαστικά σε κάποιο πιστοποιημένο σύστημα εναλλακτικής διαχείρισης.
  • Οι ιδιοκτήτες, κάτοχοι ή τελικοί χρήστες μεταχειρισμένων ελαστικών υποχρεούνται να τα μεταφέρουν οι ίδιοι και να τα παραδίδουν σε σημεία συλλογής ή σε νόμιμους συλλέκτες ή σε εγκεκριμένα συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης. Συγκεκριμένα, μία εκ των εταιρειών ανακύκλωσης ελαστικών, η Ecoelastika, κατά το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2006 – Δεκεμβρίου 2006 διαχειρίστηκε συνολικά 41.380 τόνους μεταχειρισμένων ελαστικών εκ των οποίων το 73% ανακυκλώθηκε και το 9% αξιοποιήθηκε ενεργειακά στην τσιμεντοβιομηχανία ως πρώτη ύλη.

Πηγές :http://www.econews.gr/

Ενεργειακά παχύσαρκα κτίρια.

Με σεβασμό στο Περιβάλλον :

Τα κτίριά μας είναι ενεργειακά «παχύσαρκα» και «αχόρταγα». «Τρώνε» κυρίως πετρέλαιο για τις ανάγκες της θέρμανσής τους, αλλά και ηλεκτρικό για να λειτουργήσουν τις συσκευές που διευκολύνουν τη ζωή των ενοίκων τους. «Το παιδί διαμορφώνεται όπως το μεγαλώσεις», λένε οι μεγαλύτεροι. Το ίδιο ισχύει και για τις κατασκευές: το σπίτι λειτουργεί ανάλογα με το πώς θα το σχεδιάσεις. Το αρχικό πλάνο μπορεί να δώσει τις «βάσεις» της ενεργειακής συμπεριφοράς ενός οικήματος. Για να μην καταναλώνει πολλή ενέργεια, πρέπει να σχεδιαστεί με βάση τις συνθήκες του τοπικού κλίματος, έτσι ώστε να εκμεταλλεύεται το φυσικό φως για τον φωτισμό του, τις φυσικές πηγές ενέργειας για τη θέρμανση και την ψύξη του. Οι αρχιτέκτονες ονομάζουν την ενεργειακή λιτότητα των κτιρίων βιοκλιματικό ή «υπεύθυνο» σχεδιασμό, που αποσκοπεί στην προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.


Σύγχρονες κατασκευές.
Επειτα από έρευνα που πραγματοποίησε το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 176 εφαρμογές βιοκλιματικού σχεδιασμού, εκ των οποίων οι δύο αποτελούν οικιστικά σύνολα. Από αυτές, ο μεγαλύτερος αριθμός των κτιρίων βρίσκεται στην περιοχή της Αττικής (58 περιπτώσεις συμπεριλαμβανομένου του Ηλιακού Χωριού) και στη Μακεδονία (41 περιπτώσεις κτιρίων). Με έναν μέσο αριθμό εφαρμογών έχουν καταγραφεί βιοκλιματικά κτίρια στην υπόλοιπη Στερεά Ελλάδα και Εύβοια (17), στην Κρήτη (17) και στην Πελοπόννησο (14) και μικρότερο στις υπόλοιπες περιοχές. Στην Ελλάδα όλο και περισσότερα κτίρια κατασκευάζονται με βιοκλιματικούς όρους. Το κόστος κατασκευής τους δεν υπερβαίνει το 10% από τη δημιουργία ενός συμβατικού κτίσματος. Τα χρήματα αυτά αποσβένονται στη διάρκεια της ζωής του κτιρίου, αφού η οικονομία σε ενέργεια μπορεί να μειώσει το κόστος λειτουργίας του κατά 50%. Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική συνυπήρχε στα σπίτια των αρχαίων Ελλήνων. Ο Σωκράτης το 470 π.Χ. με τις οδηγίες του για το ιδανικό ηλιακό σπίτι, που αναφέρονται στα απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, αλλά και ο Ιπποκράτης με το έργο του «Περί αέρων, υδάτων και τόπων», έβαλαν τις βάσεις της σύγχρονης βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής. Κύριος στόχος τους ήταν τα σπίτια να εξασφαλίζουν μια αρμονική σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον. Το αρχαίο σπίτι είχε για θεμέλια και βάσεις τοίχων την πέτρα, όπου πάνω τοποθετούσαν πλίνθους με ξηροδεσιές για να υψώσουν τους τοίχους. Οι στέγες είχαν κεραμίδια, αν και πολλές φορές αναφέρεται η ύπαρξη ταράτσας. Το σχέδιο που δίνουν αρχαίοι συγγραφείς για τα σπίτια της εποχής καταγράφει μια στενόμακρη είσοδο που οδηγεί σε μια τετράπλευρη αυλή, όπου στο κέντρο της βρισκόταν ένα πηγάδι. Στην αυλή υπήρχε και ένας βωμός, όπου πραγματοποιούνταν όλες οι θρησκευτικές τελετές.

Σπίτι με οικολογικές βάσεις.
Τα κτίρια που σχεδιάζονται για να αντιμετωπίζουν φιλικά το περιβάλλον, ακολουθούν τις βασικές αρχές της βιοκλιματικής τεχνολογίας και της εξοικονόμησης ενέργειας. Ενα σπίτι θα πρέπει να έχει παράθυρα και ανοίγματα στον Νότο και μικρότερα ανοίγματα στον Βορρά για να μη χάνει ενέργεια, για να ζεσταθεί ή να ψυχθεί ανάλογα με την εποχή. Η βορινή πλευρά καλό είναι να προστατεύεται από ψηλά δέντρα ή να τοποθετούμε από αυτήν την πλευρά κλειστούς χώρους στάθμευσης ή αποθήκες, ώστε να αποφεύγεται η απευθείας επαφή με τους ψυχρούς βορινούς ανέμους. Επίσης είναι σημαντικό να έχει τη δυνατότητα αερισμού κατά τη διάρκεια της νύχτας, τους θερινούς μήνες, ώστε να πέφτει η θερμοκρασία μέσα στο σπίτι και να διατηρείται μια σταθερή χαμηλή την υπόλοιπη μέρα. Σημαντικό ρόλο σε ένα βιοκλιματικό κτίριο παίζει το χρώμα του. Τα σκούρα χρώματα εξωτερικά έχουν την τάση να απορροφούν ενέργεια, την οποία μεταδίδουν στο εσωτερικό του κτιρίου. Τα ανοιχτά χρώματα αντανακλούν ένα μεγάλο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας πίσω στο περιβάλλον και βοηθούν στην αποφυγή υπερθέρμανσης του κτιρίου. Η σωστή μόνωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστούν η μείωση των θερμικών απωλειών τον χειμώνα και η αύξηση της εσωτερικής θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Για να αποφευχθεί η υπερβολική ζέστη μέσα στο κτίριο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, φροντίζουμε τον κατάλληλο σκιασμό του με πέργκολες, σκίαστρα ή τοποθέτηση φυλλοβόλων δέντρων στην κατάλληλη θέση. Ενα βιοκλιματικό κτίριο δεν έχει να κάνει μόνο με πολύπλοκα συστήματα ψύξης – θέρμανσης, αλλά και με μια γενικότερη εξοικονόμηση ενέργειας. Η αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας αλλά και της γεωθερμικής μειώνει τη χρήση των κλιματιστικών που δημιουργούν εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου», καταλήγει. Το σπίτι του μέλλοντος δεν θα έχει καλοριφέρ αλλά θα θερμαίνεται με ζεστό νερό που θα προέρχεται από τα έγκατα της γης. Θα έχει πολλά φυτά στα μπαλκόνια και αντί για κλιματιστικά θα έχει ανεμιστήρες οροφής. Τα παράθυρά του θα είναι με τέτοιον τρόπο τοποθετημένα, που θα έχουν τη δυνατότητα να παραμένουν ανοιχτά για τον αερισμό του σπιτιού χωρίς να βάζουν σε κίνδυνο την ασφάλειά του.

Σε εφαρμογή από τη δευτέρα τα ενεργειακά πιστοποιητικά.

Περιβάλλον- Ενέργεια- Οικολογία.

Aπό την Δευτέρα ενεργοποιείται η υποχρέωση έκδοσης ενεργειακών πιστοποιητικών για τις μισθώσεις ή αγοραπωλησίες ακινήτων -όχι τις γονικές παροχές- σε εφαρμογή σχετικής κοινοτικής οδηγίας.

Τα πιστοποιητικά θα κατατάσσουν τα ακίνητα σε βαθμίδες ενεργειακής απόδοσης, ανάλογα με την εκτίμηση της ενεργειακής τους κατανάλωσης για την κάλυψη των αναγκών θέρμανσης, ψύξης, φωτισμού, αερισμού, κ.λπ. και θα προτείνουν, δεν θα επιβάλουν, την υλοποίηση εργασιών για τη μείωσή της.

Υπενθυμίζεται ότι  από την υποχρέωση έκδοσης Πιστοποιητικού Ενεργειακής Απόδοσης απαλλάσονται τα μικρά ακίνητα κάτω των 50 τετραγωνικών μέτρω, με εγκύκλιο του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Με την ίδια εγκύκλιο, αποσαφηνίζεται το καθεστώς έκδοσης ενεργειακών πιστοποιητικών για ημιτελή, υπό ανέγερση ακίνητα.

Βιοκλιματικός σχεδιασμός

The picture illustrates the village of Antipar...

Image via Wikipedia

Βιοκλιματικός Σχεδιασμός

Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική αφορά στο σχεδιασμό κτιρίων και χώρων (εσωτερικών και εξωτερικών-υπαίθριων) με βάση το τοπικό κλίμα, με σκοπό την εξασφάλιση συνθηκών θερμικής και οπτικής άνεσης, αξιοποιώντας την ηλιακή ενέργεια και άλλες περιβαλλοντικές πηγές αλλά και τα φυσικά φαινόμενα του κλίματος. Βασικά στοιχεία του βιοκλιματικού σχεδιασμού αποτελούν τα παθητικά συστήματα που ενσωματώνονται στα κτίρια με στόχο την αξιοποίηση των περιβαλλοντικών πηγών για θέρμανση, ψύξη και φωτισμό των κτιρίων.

Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός – αν και είναι ενσωματωμένος στην αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζει κάθε τόπο σε ολόκληρη τη γη – θεωρείται από πολλούς ως μία νέα «θεώρηση» στην αρχιτεκτονική και σχετίζεται με την οικολογία περισσότερο, παρά με την ενέργεια και την εξοικονόμηση που δύναται να επιφέρει. Παρά ταύτα, η βιοκλιματική αρχιτεκτονική έχει αποτελέσει τις τελευταίες δεκαετίες βασική προσέγγιση στην κατασκευή κτιρίων παγκοσμίως, ενώ στα περισσότερα κράτη πλέον αποτελεί βασικό κριτήριο σχεδιασμού μικρών και μεγάλων κτιρίων το οποίο λαμβάνεται υπόψη από όλους τους μελετητές αρχιτέκτονες και μηχανικούς. Κι αυτό, λόγω των χαμηλότερων απαιτήσεων ενέργειας για την θέρμανση, τον δροσισμό και τον φωτισμό των κτιρίων που προκύπτουν από την πρακτική της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής και πολλαπλά οφέλη που την συνεπάγουν: ενεργειακά (εξοικονόμηση και θερμική/οπτική άνεση), οικονομικά (μείωση κόστους ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων), περιβαλλοντικά (μείωση ρύπων) και κοινωνικά.

Ειδικότερα, το ενεργειακό όφελος που προκύπτει από την εφαρμογή του βιοκλιματικού σχεδιασμού αποδίδεται με τους παρακάτω τρόπους:

εξοικονόμηση ενέργειας από την σημαντική μείωση απωλειών λόγω της βελτιωμένης προστασίας του κελύφους και συμπεριφοράς των δομικών στοιχείων,

παραγωγή θερμικής ενέργειας (θερμότητας) μέσω των ηλιακών συστημάτων άμεσου η έμμεσου κέρδους με συμβολή στις θερμικές ανάγκες των χώρων προσάρτησης και μερική κάλυψη των απαιτήσεων θέρμανσης του κτιρίου,

δημιουργία συνθηκών θερμικής άνεσης και μείωση των απαιτήσεων όσον αφορά στη ρύθμιση θερμοστάτη (σε χαμηλότερες θερμοκρασίες τον χειμώνα και υψηλότερες το καλοκαίρι),

διατήρηση της θερμοκρασίας εσωτερικού αέρα σε επίπεδα υψηλά τον χειμώνα (και αντίστοιχα χαμηλά το καλοκαίρι), με αποτέλεσμα την μείωση του φορτίου για την κάλυψη των ενεργειακών απαιτήσεων από τα επικουρικά συστήματα κατά την χρήση του κτιρίου.

Η αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας και των περιβαλλοντικών πηγών, γενικότερα, όπως προκύπτει από το βιοκλιματικό σχεδιασμό, επιτυγχάνεται στα πλαίσια της συνολικής θερμικής λειτουργίας του κτιρίου και της σχέσης κτιρίου – περιβάλλοντος. Η δε θερμική λειτουργία ενός κτιρίου αποτελεί μία δυναμική κατάσταση, η οποία:

εξαρτάται από τις τοπικές κλιματικές και περιβαλλοντικές παραμέτρους (την ηλιοφάνεια, τη θερμοκρασία εξωτερικού αέρα, τη σχετική υγρασία, τον άνεμο, τη βλάστηση, το σκιασμό από άλλα κτίρια), αλλά και τις συνθήκες χρήσης του κτιρίου (κατοικία, γραφεία, νοσοκομεία κλπ.) και

βασίζεται στην αντίστοιχη ενεργειακή συμπεριφορά των δομικών του στοιχείων και (κατ’ επέκταση) των ενσωματωμένων παθητικών ηλιακών συστημάτων, αλλά και το ενεργειακό προφίλ που προκύπτει από την λειτουργία του κτιρίου.
Η απόδοση του βιοκλιματικού σχεδιασμού εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, γεγονός που τον καθιστά «ευαίσθητο» σε εξωγενείς και μη-τεχνικούς παράγοντες.

Για τον λόγο αυτό, βασικά κριτήρια για την εφαρμογή του βιοκλιματικού σχεδιασμού πρέπει να είναι:

η απλότητα χρήσης των εφαρμογών και η αποφυγή πολύπλοκων παθητικών συστημάτων και τεχνικών,

η μικρή συμβολή του χρήστη του κτιρίου στη λειτουργία των συστημάτων,

η χρήση ευρέως εφαρμοσμένων συστημάτων,

η χρήση τεχνικο-οικονομικά αποδοτικών ενεργειακών τεχνολογιών.

Ο βαθμός στον οποίον ο βιοκλιματικός σχεδιασμός σήμερα αξιοποιεί το τοπικό κλίμα ποικίλει, γεγονός που παρέχει μία ευελιξία ως προς τους τρόπους αρχιτεκτονικής έκφρασης και δυνατοτήτων εφαρμογής μέσα από πολύ απλές τεχνικές και επεμβάσεις έως και πολύπλοκα παθητικά ηλιακά συστήματα. Είναι δε ενσωματωμένος στην αρχιτεκτονική των περισσότερων διακεκριμένων αρχιτεκτόνων και μελετητών διεθνώς – με έργα παραδείγματα (ή και πειραματισμούς) που αποτελούν πρότυπες εφαρμογές βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής από τις οποίες όχι μόνον μαθαίνουμε σήμερα, αλλά και αποδεικνύουν τα πολλαπλά οφέλη που προκύπτουν από την συμβίωση με το περιβάλλον και το κλίμα.

Κλιματικές αλλαγές και αρχιτεκτονική.

Η γη έχει ήδη περάσει σε μια περίοδο έντονης κλιματικής αλλαγής, η οποία θα έχει ευρείες περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Οι επιστημονικές μελέτες καταδεικνύουν ότι ο άνθρωπος της βιομηχανικής εποχής έγινε και ο ίδιος παράγοντας με μεγάλη περιβαλλοντική βαρύτητα. Ήδη, από τις πρώτες δεκαετίες του Ιδού αιώνα, οι αυξημένες ενεργειακές ανάγκες οδήγησαν σε αύξηση της χρήσης υλών, αύξηση η οποία έφτασε σε τρομακτικούς ρυθμούς στον εικοστό αιώνα. Οι ρύποι που εκπέμπονται έρχονται να προστεθούν σε αυτούς που εκπέμπονται από φυσικές πήγες δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για αλλοίωση της σύστασης της. Αν και η ύπαρξη του ανθρώπινου γένους αφορά μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι της ιστορίας της γης, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι αλλοιώνουμε τη σύσταση της ατμόσφαιρας με ρυθμούς μίας έως δύο τάξεων φυσικό ρυθμό αλλαγής.
Στο μεταξύ, ο τρόπος που κτίσαμε τις πόλεις μας μετά τη βιομηχανική -και ιδίως μετά τον πόλεμο-έχει περιφρονήσει την ενεργειακή συμπεριφορά των κτιρίων, εξαιτίας των πενιχρών πόρων, της μικρής αρχικά έντασης του προβλήματος, αλλά και της αγνοίας. Η πρώτη αντίδραση στη θεωρία και στην πρακτική της αρχιτεκτονικής εμφανίστηκε στη δεκαετία του 70, εξαιτίας της πρώτης μείζονος ενεργειακής κρίσης, με το αίτημα της ενεργειακής αυτονομίας των κτιρίων. Πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες οδηγήθηκαν τότε σε προσωρινό αδιέξοδο, τόσο λόγω της τεχνολογικής και οικονομικής υπερφόρτωσης των προτάσεων όσο και της ανύπαρκτης επαφής με την τότε πρωτοπορία του λεγόμενου «μετά μοντερνισμού».

Πηγές και για περισσότερα : http://www.greenroofs.gr/